„Jedna miłość we dwoje” to pewna rozmowa rozumu i serca. Dwie dusze w jednym ciele. Każde z nich ma swoje własne przemyślenia, odczucia i emocje. A jednak zawsze spotykają się w tym samym miejscu.

Serce dokładnie wie czego chce, nie ukrywa emocji, wprost mówi, że kocha i jest sobą.

Rozum, natomiast nie jest pewny tego co ma, zawsze znajdzie wymówkę, pragnie różnych rzeczy, ma wiele dróg i nie wie którą powinien podążać.

Ich rozmowy są bardzo głębokie i nie raz dają do myślenia. Można skupić się na pewnych kwestiach, które nie dają jasnej odpowiedzi. Rozum pewne rzeczy inaczej interpretuje i tak samo jest z sercem. Serce jest czyste i przepełnione uczuciami, pragnie i stoi zawsze przy boku. Pomimo bólu, które nie raz sprawi rozum, to ono i tak jest. A rozum właśnie często nie wie czego chce. Ale zawsze wraca. W swoich głębokich rozmowach poruszają następujące kwestie: wolność, indywidualność, harmonia, walka dobra i zła, miłość, pragnienie i medytacja.

Książka jest napisana ciekawym językiem, a dialogi są istotnie filozoficzne. Czasem ciężko jest je zrozumieć, dlatego trzeba się mocno skupić nad sensem. Każda poruszana kwestia jest mocno zastanawiająca i pozwala na wiele przemyśleń. Może nie wszystko udało mi się przetrawić, ale dało mi to dużo do myślenia. Na przykład to, że nasz rozum jest bardzo różny od serca, zawsze będzie między nimi dyskusja, bo każdy chce czegoś innego, ale w konsekwencji się okazuje, że poszukują siebie. I jedno zawsze będzie stało za drugim, pomimo przeciwności.

Ta historia jest ciekawą odskocznią, która pozwala na wniknięcie w głąb serca i rozumu, który tworzy ciało i duszę. Trzeba mieć bardzo wszechstronne myślenie, aby wszystko ogarnąć. Ale godna polecenia jest na pewno.

10/10♡