Jest takie staropolskie powiedzenie: „Cudze chwalicie, a swego nie znacie” i mam wrażenie, że książka Andrzeja Kujawy jest bardzo dobrym potwierdzeniem tych słów. To zapis jazdy na rowerze, ale też wrażliwości. Autor nie tylko pedałuje, ale uważnie patrzy — na detale, na przestrzeń, na to, co łatwo pominąć. Potrafi dostrzec piękno tam, gdzie na pierwszy rzut oka niewiele się dzieje, i właśnie z tej uważności bierze się siła tej książki. Nie jest to klasyczna książka podróżnicza ani reportaż z wypraw. To raczej coś na kształt dziennika luźne zapiski z wielu rowerowych tras, głównie po Wielkopolsce, choć nie tylko. Pojawia się choćby wątek wyjazdu w Góry Izerskie i tras znanych z narciarstwa biegowego, co fajnie przełamuje lokalny charakter całości. Najbardziej podoba mi się to, że to wszystko dzieje się blisko. Lasy, jeziora, zapomniane drogi, przestrzenie, obok których często przechodzimy obojętnie. Mam wrażenie, że autor trochę mnie zatrzymuje i mówi: popatrz jeszcze raz. Bo często dopiero kiedy się gdzieś pojedzie, zwolni i da sobie czas, zaczyna się widzieć to, co wcześniej było niewidoczne. Pojawiają się miejsca zapomniane, czasem prawie zniknięte, po których zostały tylko ślady albo ruiny. I właśnie w nich autor potrafi znaleźć coś wartościowego, coś, co zostaje w głowie na dłużej. Ta wrażliwość sprawia, że całość jest bardzo spokojna, wręcz wyciszająca.

Nie ma tu jednego wyraźnego wątku przewodniego chyba że uznać nim umiejętność doceniania tego, co lokalne, bliskie i „nasze”. I to jest dla mnie chyba najważniejsze w tej książce. Bo pokazuje, że nie trzeba wyjeżdżać daleko ani szukać egzotyki, żeby przeżyć coś wartościowego. Czasem wystarczy wsiąść na rower i dobrze się rozejrzeć.