Czy przy wyborze książki do czytania zwracacie uwagę na okładkę, czy raczej kierujecie się opisem od wydawcy?

Ja zwykle sięgam po książki, kierując się opisem, ale mam ogromną słabość do pięknych okładek. Czasem wystarczy jedno spojrzenie i już wiem, że dana powieść musi znaleźć się w moich rękach. Tak właśnie było tym razem – okładka oczarowała mnie i zafascynowała na tyle, że nie potrafiłam przejść obok niej obojętnie. I absolutnie nie żałuję tego wyboru.

Historia Anny poruszyła mnie już od pierwszych stron. W jednej chwili traci męża i całą radość życia, a ból po stracie wydaje się nie do uniesienia. Aby odzyskać choć odrobinę równowagi, udaje się na konferencję weterynaryjną do Kenii. Tam staje się świadkiem przerażającej praktyki, która nie tylko wstrząśnie jej światopoglądem, ale też postawi ją w sytuacji realnego zagrożenia.

Choć książka jest niewielka objętościowo, treścią i emocjami mogłaby obdzielić kilka innych powieści. Jedyne, czego naprawdę żałuję, to tego, że tak szybko ją skończyłam – bo chciałabym pozostać w tej historii na dłużej. Losy Anny poruszyły mnie do głębi; niejednokrotnie czytałam z łzami w oczach – raz ze smutku, innym razem ze wzruszenia. Uwielbiam takie bohaterki – silne, zdeterminowane, gotowe do walki o siebie i innych.

Ogromnie zaintrygowały mnie także fragmenty dotyczące ludzkiej świadomości. Sama często zastanawiam się nad tymi kwestiami, dlatego tak bardzo doceniam niesamowite opisy tego fascynującego zagadnienia.
Opisy afrykańskiej przyrody, dzikich zwierząt i życia w wiosce Masajów rozbudziły moją wyobraźnię. Podczas lektury niemal czułam zapach sawanny i słyszałam odgłosy tamtejszej natury. To była prawdziwa podróż, po której jeszcze bardziej zapragnęłam zobaczyć to wszystko na własne oczy i poczuć ten charakterystyczny czerwony pył na własnej skórze.

Jedynym mankamentem – przynajmniej dla mnie – pozostaje objętość. Gdyby ta historia była dwa razy dłuższa, z pewnością czytałabym ją z równą pasją.

Jeśli więc szukacie książki ciepłej, wzruszającej, ale jednocześnie pełnej siły i refleksji, idealnej na jesienny wieczór – ta pozycja będzie doskonałym wyborem.

Tytuł: "Cienie Nairobi"
Autor: Katarzyna Pernal-Wyderkiewicz
Wydawnictwo: Novae Res
Premiera: 28/08/2025

"Cienie Nairobi" to bardzo cienka książka, bo licząca zaledwie 145 stron. Ale zawierających tyle treści i akcji, że nie sposób się od niej oderwać.
Początek historii boli i jeśli myślicie, że potem odpuszcza, to jesteście w błędzie. Potem jest jeszcze gorzej, a rodzaj bólu jest zupełnie inny.
   Anna cierpi po śmierci męża, który był lekarzem. Sama jest weterynarzem i żeby choć na chwilę zapomnieć, wyjeżdża do Afryki na wykłady o ratowaniu dzikich zwierząt. Już pierwsze zderzenie z biedą kontrastującą z bogatymi dzielnicami Nairobi wywiera na kobiecie ogromny szok.
Jednak to, co początkowo miało być pracą, stało się koszmarem. Anna przez przypadek trafiła na proceder handlu organami biednych dzieci. Ten fakt sam w sobie jest okrutny, ale to, że dzieje się to pod przykrywką organizacji humanitarnej nie daje kobiecie spokoju. Postanawia walczyć, z jak się okazuje bardzo dobrze zorganizowaną szajką.
Żeby ratować swoje życie, ucieka do wioski masajskiej. Jednak nie zapomina o biednych dzieciach, i z pomocą innych osób upublicznia działalność grupy przestępczej.
   Ta książka jest o bólu, jaki przez cały czas czuje człowiek po stracie bliskiej osoby. I jak szybko można zastąpić go innym, bardziej wyraźnym i namacalnym.
To opowieść, która pokazuje nam piękny świat dzikich zwierząt i sawanny. Jak stare plemiona masajskie żyją w zgodzie z naturą. A z drugiej, jak prężnie rozwija się kłusownictwo i bieda, z której jedyną drogą ucieczki jest śmierć.
Anna swoją odwagą i determinacją pokazuje nam, że nawet jeśli uda nam się uratować jedno małe życie, to było warto.
   Jest to książka o sile, która płynie z wrażliwych zakamarków duszy. O sile, która nie ustępuje i walczy do końca.
Polecam tę historię, bo uważam, że to nie jest jedynie fikcja literacka, to coś, co być może dzieje się za zamkniętymi drzwiami niektórych pseudo organizacji humanitarnych. A z pewnych zaufanych źródeł wiem, że większość tej historii napisało życie. Jestem ciekawa, czy i Wam uda się odkryć, którą.

POST RECENZENCKI
"CIENIE NAIROBI"
A:@katarzynapernalwyderkiewicz
Współpraca @wydawnictwo_novaeres
@wydawnictwo_zaczytani

POST RECENZENCKI
"CIENIE NAIROBI"
A:@katarzynapernalwyderkiewicz
W:@wydawnictwo_novaeres
współpraca @wydawnictwo_novaeres
@wydawnictwo_zaczytani

Witajcie Moliki....

Dziś wpadam z książką, a raczej powinnam napisać książeczką.Malutką ,niepozorną ,a skrywającą ogromny ładunek emocji..

Anna po stracie ukochanego męża zostaje sama z psem,który również cierpi po stracie ukochanego pana. Jej życie zostaje urwane w momencie odejścia jedynego sensu życia.
Ale być może znajduje ratunek dla samej siebie i jest to konferencja weterynaryjna , na którą została zaproszona do Kenii.Kobieta wierzy , że być może wyjazd pomoże jej odzyskać równowagę i odnaleźć sens życia . Już od pierwszych dni pobytu trafia na ciężkie przeżycia,gdyż jest świadkiem jak kłusownicy ranią młodego słonia .
Kobieta nawet nie spodziewa się że to co widziała to jest zaledwie wierzchołek góry lodowej ,ponieważ odkrywa coś znacznie gorszego.
Ciężarówki, które odpowiadają za transport leków skrywają dużo więcej niż mogłoby się wydawać ..Anna dokopuje się do tejamniczych zapisków i dokonuje makabrycznego odkrycia.
Ludzie w karygodny sposób zostają oszukani i to przez osoby na najwyższym szczeblu.. Jak to tego doszło ,dlaczego nikt wcześniej nie reagował ?Co takiego dzieje się ,kiedy nikt nie widzi ??
Anna wraz z kilkoma osobami podejmie się działania na taką skalę, że będzie ryzykowała swoje życie. Ale dodatkowo otrzyma pomoc dzięki której w jej życiu pełnym bólu zapanuje spokój...
Anna odkryje rodzaj ogromnego uczucia ,czy starczy jej odwagi aby o nie zawalczyć??Czy ta walka jest do wygrania ??
Ta mała jak już wcześniej wspominałam niepozorna książeczka to tak naprawdę krótka ,ale bardzo emocjonalna i niosąca za sobą ogromną głębię historia. Owszem pokazuje szybko moment makabrycznego odkrycia, owszem błyskawiczna, ale jakże potrzebna.Otwiera oczy
daje do myślenia i zostawia czytelnika z pytaniem czy tak naprawdę jest ?Czy nikt tego nie widzi? Czy można w jakiś sposób pomóc ?Czy można w jakiś sposób to powstrzymać?Szkoda ,że ta historia jest taka krótka, ja bym chciała więcej i więcej .....Koniecznie
Przeczytajcie

„Bo cza­sem trze­ba prze­je­chać pół świata, przejść przez burzę i mrok, by od­na­leźć świa­tło. By zro­zu­mieć, że miłość nie zna gra­nic – ani geograficznych, ani kul­tu­ro­wych. Że rodzina to nie kwe­stia krwi, ale serca.”

„Cienie Nairobi” porusza serce i sumienie. Katarzyna Pernal-Wyderkiewicz opowiada historię kobiety, która – uciekając przed przeszłością – trafia w sam środek świata, gdzie dobro i zło stapiają się w afrykańskim słońcu. To opowieść o stracie, odwadze i przemianie, która dokonuje się nie tylko w sercu bohaterki, ale i w jej spojrzeniu na życie.

Anna, po śmierci męża, wyrusza do Kenii w poszukiwaniu ukojenia. Zamiast spokoju znajduje jednak prawdę, od której nie sposób uciec. W Nairobi i jego okolicach odkrywa dramat ukryty za maską humanitarnej pomocy – los niewinnych dzieci, ofiar chciwości i obojętności dorosłych. Autorka nie ucieka od trudnych tematów, pisze z wrażliwością i odwagą, dlatego czytając, trudno nie uronić łzy.

Silnie wybrzmiewają tu motywy żałoby, winy i odkupienia oraz kontrast między pięknem a okrucieństwem. Afryka jest jednocześnie zachwycająca i przerażająca – pełna barw, zapachów i cierpienia. To tło, które nie tylko zdobi fabułę, ale ją kształtuje. Wśród pyłu i słońca Anna dojrzewa, odzyskuje siłę, by mówić prawdę i stanąć po stronie skrzywdzonych.

Szczególnie poruszające są sceny w wiosce masajskiej – miejscu, gdzie czas jakby się zatrzymał. Wśród Masajów Anna odnajduje prostotę, pokorę i wdzięczność. Tam, w ciszy afrykańskich nocy, zaczyna się jej prawdziwe odrodzenie. Wioska staje się symbolem duchowego oczyszczenia i nowego początku.

Autorka prowadzi tę historię z wyczuciem, bez patosu, dotykając najczulszych strun. Jej język jest prosty, a zarazem przejmujący. A zakończenie… wzruszające, pełne światła i nadziei. Anna odnajduje szczęście, o którym wcześniej nie wiedziała, że tak bardzo go potrzebuje. Co dokładnie ją spotyka – tego każdy czytelnik musi odkryć sam.

„Cienie Nairobi” to opowieść o człowieczeństwie i sile dobra, które potrafi zapłonąć nawet w największym mroku. Książka, po której patrzy się na świat z większą wdzięcznością i pokorą.