„Konstruktor. Księga Przymierza” od pierwszych stron wciągnęła mnie w świat zawieszony między historią a fantastyką. Fascynuje mnie, jak autor zestawia realia lat 30. XX wieku – czas napięć i przełomów – z niezwykłą przestrzenią równoległych wymiarów, ożywionych zabawek i podróży poza granice znanej rzeczywistości. Ta mieszanka baśniowości, nauki i filozofii okazała się dla mnie wyjątkowo świeża i oryginalna.

Sercem tej opowieści jest spotkanie nastoletniego Tomka z tajemniczym konstruktorem Mario – zegarmistrzem, naukowcem i wizjonerem. To bohater, którego trudno jednoznacznie ocenić: jednocześnie fascynuje i budzi niepokój. Jego niepozorny sklepik z zabawkami staje się bramą do miejsc, gdzie mechanika splata się z magią, a matematyka z duchowością. Motyw ożywionych zabawek przywołał mi najlepsze tradycje literatury baśniowej, ale podane w nowoczesny, naukowy sposób.

Najbardziej urzekła mnie koncepcja podróży między wymiarami i czasem. Brzezina z rozmachem łączy fizykę, historię, metafizykę i filozofię, prowokując do refleksji nad naturą rzeczywistości i energii. Szczególnie cenię dialogi, w których Mario tłumaczy ideę piątego wymiaru – inspirują intelektualnie, a jednocześnie pozostają przystępne i lekkie.

Owszem, momentami akcja trochę zwalnia, a niektóre powtórzenia osłabiają dynamikę, ale rekompensuje to atmosfera, konsekwentne budowanie napięcia i bardzo dobrze nakreśleni bohaterowie, z którymi łatwo się zżyć. To historia o odwadze, marzeniach i wierze w to, że rzeczy niewidoczne mogą być najważniejsze. Wątek dojrzewania Tomka, przyjaźni i tajemniczej przepowiedni nadaje opowieści filmowy charakter – pełen cudów, ale też realnego zagrożenia.

„Konstruktor. Księga Przymierza” to książka dla osób, które cenią przygodę z nutą naukowości, spokojne tempo i nieoczywiste pytania. Wciąga coraz mocniej i trudno się od niej oderwać. Po lekturze zostało we mnie poczucie tęsknoty za światami, do których chciałabym móc powrócić.