Czy miłość i władza idą w parze? Na to pytanie znajdziecie odpowiedź w powieści " Kto mi dał skrzydła i skrzela".

Gdy ginie osiemnastoletni władca Visculi, Gabriel Polanowski, rządy obejmuje jego pogrążona w żałobie bliźniaczka, Apolonia. Zgodnie z wielopokoleniową tradycją, przejęcie tronu wiąże się z implantacją skrzeli – atrybutu przedstawicieli kolonii wodników – oraz wszczepieniem skrzydeł – przymiotu mieszkańców kolonii skrzydlatych.

Incydent podczas ceremonii pogrzebowej sprawia, że Głos Ludu zaczyna kwestionować zdrowie psychiczne dziewczyny i domaga się odsunięcia jej od władzy. Na mocy ultimatum Apolonia pozostaje u steru państwa, lecz jako gwarant bezpieczeństwa u jej boku musi stanąć przyszły mąż – młodszy brat władcy kolonii wodników lub nieprzystępny, owiany złą sławą władca skrzydlatych. Wkrótce Apolonia przekona się, że miłość i władza rzadko idą w parze…

Świat fantasy to świat ,który odcina mnie od rzeczywistości. Bowiem przenosząc się do magicznej krainy zapominamy o problemach dnia codziennego.

W historii tej poznajemy młodą dziewczynę ,która po śmierci brata jest postawiona przed najtrudniejsza rolą swojego życia . Gdyby tego było mało musi także wybrać sobie męża ,a co za tym idzie partnera ,który będzie stał u jej boku. Bohaterowie boleśnie odczują konsekwencje swoich wyborów .

" Nie odkryła przed nim rodzinnych sekretów. Nie mogła wyznać, że jej życie od pierwszych chwil narodzin jest kłamstwem, przez co ktoś planuje jej zabojstwo. Poza tym sekrety te nie należały tylko do niej..."

Autorka zabiera nas w niezwykły świat gdzie polityka, miłość ,intrygi , tajemnice przeplatają się ze sobą tworząc niezwykły klimat. Początek jest bardzo aktywny ,szybki po czym przechodzimy do bardziej stonowanej fabuły ,gdzie zaczyna się rozkręcać wątek romantyczny.

To moje pierwsze spotkanie z piórem autorki i uważam go za bardzo udany. Jej styl jest prosty, nieskomplikowany z wyraźnym przekazem . Przygotujcie się na bardzo refleksyjną historię, skupiająca się na emocjach głównej bohaterki ,jej rozterkach ,poszukiwaniu własnej drogi , dorastaniu i ponoszeniu konsekwencji po trudnych wyborach.

"Bo w świecie, gdzie lojalność jest towarem, a uczucia bronią, miłość może być największym zagrożeniem.".

Osobiście nie zazdrościłam głównej bohaterce jeśli chodzi o wybór męża. Bowiem ma przed sobą dwóch bardzo różnych mężczyzn ,od których będzie zależał los jej państwa. Jak myślicie wygra rozum czy serce ? To historia bardzo głęboka ,gdzie trzeba zajrzeć między wierszami ,aby dostrzec jej niezwykłość. Jestem nią oczarowana ,a Apolonia skradła moje serce mimo ,że czasem nie zgadzałam się z jej wyborami czy poczynaniami. Jedynie co bym w niej zmieniła to okładkę ,mężczyźni na niej są za bardzo sztuczni . Wszystkim fanom fantasy gorąco polecam

„Kto mi dał skrzydła i skrzela” Jadwigi Majdy to książka, która zaskoczyła mnie emocjonalnie i nie pozwoliła o sobie zapomnieć. Sięgnęłam po nią z ciekawości, a wciągnęła mnie historia o władzy, stracie i uczuciach, które potrafią wywrócić wszystko do góry nogami.

Najmocniej działa tu postać Apolonii. Nie jest idealna - waha się, błądzi, reaguje emocjonalnie - i właśnie dlatego wydaje mi się prawdziwa. Z dnia na dzień traci brata i zostaje postawiona przed odpowiedzialnością za państwo oraz decyzjami, od których zależy przyszłość całego królestwa.

Świat wykreowany przez autorkę ma ogromny potencjał. Podział na ludzi, wodników i skrzydlatych, rytuały władzy i polityczne napięcia tworzą fascynujące tło. Czułam, że pod powierzchnią tej historii kryje się znacznie więcej i że to dopiero początek.

Momentami miałam lekką niechęć związaną z tempem akcji - bywało spokojne i bardziej emocjonalne niż dynamiczne. A mimo to nie mogłam się oderwać. Coś w tej historii sprawiało, że chciałam czytać dalej.

Wątek uczuciowy nie jest cukierkowy. Pokazuje, jak serce komplikuje to, co powinno być rozsądne i politycznie wygodne. Wybór między obowiązkiem a pragnieniem jest bolesny i pełen konsekwencji.

I to zakończenie… Jak autorka mogła mi to zrobić? To się nie godzi! Zostawić czytelnika z tyloma emocjami i pytaniami? Czuję ogromny niedosyt, ale też ciekawość.

Chcę wiedzieć, co będzie dalej. Interesuje mnie, co jeszcze Jadwiga Majda ma do zaoferowania po takim finale i jak rozwinie potencjał tej historii. To nie jest książka idealna, ale wyrazista, emocjonalna i zostająca w głowie - a ja właśnie takie historie pamiętam najdłużej.