Co by tutaj napisać o dziewiątym tomie cyklu o Kubie Sobańskim, bezwzględnym człowieku, dla którego leczenie swojej dziecięcej traumy jest uśmiercanie pięknych kobiet (i nie tylko)? No właśnie. Z pewnością liczymy, że naszemu bohaterowi, tak, tak! Bohaterowi, bo przecież większość fanów pana Adriana Bednarka, kibicuje Rzeźnikowi Niewiniątek.

Zanim jednak przejdziemy do fabuły, trzeba napisać kilka słów o twórcy cyklu. Adrian Bednarek, częstochowianin (od Nowego Roku Częstochowianin), pasjonat futbolu, szczególnie ligi angielskiej i jego Czerwonych Diabłów, którym to mocno kibicuje, tak mocno, jak pewnie jego klubowi z Częstochowy, gdzie bywa na meczach Rakowa. Jego książki to przede wszystkim mocne thrillery psychologiczne z bohaterami, których psychika jest tak zwichrowana, że... strach się bać. Tak naprawdę to nam miejscu domowników, to bałbym się pana Adriana...

Oczywiście okładka książki pięknie kompletuje się z poprzednimi tomami. Żółty grzbiet z czarnymi literami, a na samej okładce tym razem dwójka bohaterów tego tomu. Zapewne Rzeźnik Niewiniątek oraz Cicha Zabójczyni. To można wyczytać w blurbie na czwartej stronie okładki. Będziemy mieć do czynienia z dwoma zwichrowanymi przez życie ludźmi.

Jak napisać o treści książki, by nie zaspojlerować powieści? To trudne, ale spróbuję to uczynić. Akcja dzieje się współcześnie w dużej mierze w stolicy Małopolski, Krakowie, ale też tłem tej części będzie Gdańsk oraz krakowskie, okoliczne miejscowości. Autor tym razem skupił się na "pojedynku" między Kubą Sobańskim a Weroniką Braś. Rzeźnik Niewiniątek wie, że kobieta, która zgłosiła się do adwokatki, Dony Sabinowskiej, jest seryjną morderczynią. Dona, partnerka Sobańskiego nie zdaje sobie sprawy. Wie tylko, jak wybronić swoją klientkę. Dona, która dobrze zna Rzeźnika i jego mroczne tajemnice, według Kuby, nie może dowiedzieć się, co łączy go z Cichą Zabójczynią.

Kraków to duże miasto. Niestety nie ma tu miejsca dla więcej niż jednego maniakalnego mordercy. Tylko miasto Kraka jest rajem dla Kuby, a Weronika chciałaby, żeby to miejsce należało do niej. Czeka nas makabryczne starcie między osobami, których nic nie powstrzyma od zadania śmiertelnego ciosu. Kto wyjdzie z tego pojedynku zwycięsko?

„Wybór diabła”, czyli krwawa randka z diabłem level 9. Czytelnicza uczta dla „fanów” seryjniaka, którego działania napędza nieprzewidywalność. Całe szczęście, że jego rzeczywistość zaczyna się i kończy wyłącznie na kartkach książkowej serii. Niezmiennie od pierwszego tomu, w oczekiwaniu na kolejny - polecam.

w tej ciemności rytm bije
zimny, gęsty, nieludzki
krawędzie jego drżą
jakby miały rozpaść się
w taniec bez sumienia
tak nieznaną czernią są
jakby miała zatopić się
w krzyk ludzkiego tchnienia
a ona znowu szepce
a ona znowu drepcze

serce wybrało milczenie
nieczułe wciąż jest, rozdarte
w otchłań kiedyś patrzyło
a dusza starła się z cieniem
pełna już jest, i na marne
szukać tu głosów sumienia
ten głos wraca z tym drżeniem
przeszłości głosy koszmarne
zimnem dotykają
wciąż powracają

ten cień miał jej oczy
z chwilą słabości przychodził
ten cień miał jej włosy
ciemne jak pomroki snów
i duszę do tańca prosił
nie trzeba było już słów
gdy blask jej głosu odchodził
przyjemność rodziła się znów
tak nieskończenie
jak odkupienie

dusza drogę wybrała
gdzie ciemność króluje
w czarne się szaty ubrała
nimi istnienie maluje

Tu diabeł nie kusi. Tu rozpościera ramiona. On szepce głosem delikatnym, co się sączy. Z ludzkich ust wypływa. Z przeszłości się wydobywa. Nie pyta o pozwolenie. To nałóg. To pragnienie. Jej głos staje się ciszą. Jej obraz zapomnieniem. Tylko wtedy, gdy on poskromi demony. Tamtych chwil, ukrytych za kurtyną dzieciństwa. To zostało. To się przykleiło. I drży w nim. I krzyczy. Zmarnowany spokój. Odzyskane oddechy. Poczucie doskonałości w duszy pełnej samouwielbienia. Zło błyszczy na firmamencie życia. Bezkarnie krąży. Zostawia ślad na duszy, która dobra nie zna. Ani sumienia wyrzutów. Zna tylko czerń.

Jest i Kuba. Obok niego dwie kobiety - dwa zagrożenia i pragnienia. Między nimi kreślone tajemnice, niepewności i niebezpieczne gry. Gdzieś tam krążą jeszcze inne potrzeby. Mamią i wodzą na pokuszenie. Wspaniała psychologiczna wędrówka. Wchodzenie w umysł sprawcy bezkarnie i emocjami. Zawsze wygodnie się tutaj czuję. Choć ten mrok jest gęsty i lepki, lubię, gdy mnie osacza. Żadna seria nie daje mi takiego dreszczu. Żaden thriller nie pozwala czuć takiej adrenaliny. Jest mocno. Jest pięknie. Uwielbiam i czekam na więcej. Polecam bardzo.

„Nieszczęścia przypominają wygłodniałego zabójcy,
pozbawionego kontroli nad swoimi żądzami."

Niedokończone sprawy zawsze wracają. Są jak uchylone drzwi, które prędzej czy później otworzą się na oścież. Zrozumiał to Kuba Sobański, bohater kultowej już diabelskiej serii Adriana Bednarka, w dziewiątej odsłonie pt. "Wybór diabła".

Kuba miał wrażenie, że wreszcie kontroluje swoje życie i demony. Wszystko zaczęło się układać, dopóki do Dony nie zgłosiła się nowa klientka – Weronika Braś, Cicha Zabójczyni, jak ją nazywa. Jej pojawienie się wprowadza do jego świata niepokój. Nie czuje się pewnie. Na zewnątrz zachowuje spokój, lecz wewnątrz obmyśla plan uporządkowania życia na swój pokręcony sposób, by znów poczuć się bezpiecznie. Wkrótce jednak przekonuje się, że nie należy nikogo lekceważyć, zwłaszcza kobiet – nawet jeśli one same nie są bez winy. To właśnie kobiety w każdym tomie odgrywały istotne role i wpływały na jego charakter. Były od zawsze zarówno jego nemezis, jak i katharsis.

W tej części kobieca siła i inteligencja dają o sobie znać z ogromną mocą, która może zagrozić Kubie i jego życiu w raju. Postacie kobiece – złożone, pełne sprzeczności, raz dobre, raz złe – nadają tej historii szczególnej głębi, napięcia i poczucia zagrożenia. Tym razem Kuba naprawdę poczuje, czym jest kobieca siła – nie tylko fizyczna, ale też mentalna. Nauczył się, że nie wszystkie sekrety należy zdradzać i nie każdemu można ufać, bo pokazując swoje prawdziwe oblicze, można stracić nie tylko spokój, ale i życie.

Adrian Bednarek znów to zrobił – po prostu rozwalił system! To, jak poprowadził fabułę kolejnej części, pozbawionej nudy i powtarzalności, jest czymś niesamowitym. Wydaje się, że trudno wymyślić coś oryginalnego, co wciąż angażuje czytelnicze zmysły i podsyca chęć poznawania nowych przygód Diabła. Zawsze istnieje obawa zmęczenia tematem, ale nie w tym przypadku.

Kolejna część diabelskiej serii to emocjonalna bomba zrzucana na czytelników przez autora. Bednarek jak zwykle gra na emocjach odbiorcy. Z rozdziału na rozdział adrenalina wzrasta, a pozorna cisza szybko przeradza się w burzę. Konstrukcja fabuły jest przemyślana – nic nie dzieje się przypadkiem, każdy element ma swoje miejsce i znaczenie.

Ta odsłona krąży wokół spraw, których Kuba nie dokończył. Zrozumiał, że to był jego największy błąd, bo teraz wracają i zakłócają mu spokojne życie w raju. Narracja pierwszoosobowa dotyczy jak zawsze Kuby, natomiast działania drugiej postaci wiodącej ukazane są w wersji trzecioosobowej.

Każde spotkanie z Kubą Sobańskim to dla mnie literacka przygoda, której nie mam dość. Jedni twierdzą, że Bednarek powiedział już wszystko o tym bohaterze, inni – tak jak ja – z niecierpliwością sięgają po kolejne tomy, by znów zanurzyć się w jego mroczny świat. Lata mijają, a ja wciąż czuję niedosyt, a nowe tomy powstają i fani serii czekają na nie z ogromnym napięciem.

To zasługa stylu pisarskiego autora, który z niezwykłą precyzją i sugestywnością prowadzi naszą uwagę, pozwalając zajrzeć w głąb psychiki bohaterów – niezależnie od perspektywy narracyjnej. Z każdą stroną potęguje wrażenie zagrożenia, mroku, emocji i intensywności przeżyć.

Seria o Kubie Sobańskim to thriller z rozbudowanym psychologicznym studium ludzkich charakterów, podanych w sposób nienużący i angażujący. Każdy tom udowadnia, że Adrian Bednarek potrafi utrzymać uwagę czytelnika i wciąż zaskakiwać, nawet po tylu latach. Ogromnie jestem ciekawa, co jeszcze narodzi się w umyśle pisarza i czym nas zaskoczy w kolejnym tomie serii diabelskiej, bo to, że będzie kontynuacja, to jestem całkowicie przekonana.

Przed Kubą decyzje, od których będzie wiele zależało. Do kancelarii, którą prowadzi Dona, przychodzi Weronika, a te kobiety nie powinny się nigdy spotkać. Kobieta ma ją bronić, niestety Weronika wpakowała się w niemałe kłopoty i może ponieść za to duże konsekwencje. Tak naprawdę tylko Kuba wie, co dokładnie zrobiła. Jednocześnie zdaje sobie sprawę z tego, że jeśli sekret, który dzieli z Weroniką, ujrzy światło dzienne, Dona mu tego nie wybaczy. Na dodatek kobieta ładuje się w kłopoty i to niemałe. Czy Kuba sobie z tym wszystkim poradzi? Jakie decyzje podejmie? Czy jego sekrety będą bezpieczne? Czy uratuje Done?

Zacznę od tego, że jest to 9 tom z serii i chociaż nie znajdziecie u mnie recenzji, ja czytałam je wszystkie. Czy można zacząć czytanie od tego? Osobiście nie polecam. Dlaczego? Ponieważ wszystko się z sobą łączy, jeśli nie znamy wydarzeń z poprzednich tomów, ciężko będzie nam zrozumieć, o co tak naprawdę chodzi. Moim zdaniem jest to seria, którą trzeba czytać po kolei.
Mnie książka się podobała. Historia, jaką w niej znalazłam, była ciekawa, wciągająca, niebanalna, mroczna. Ze względu na niektóre, dość brutalne sceny, według mnie nie jest to książka dla każdego (jeśli ktoś jest „delikatny”, nie powinien po nią sięgać).
Akcja sprawnie poprowadzona, z ciekawymi zwrotami. Książkę czytało się dość szybko, a podczas czytania towarzyszyło mi wiele emocji. Dla mnie była to pozycja na jedno popołudnie.

Głównym bohaterem jest Kuba, chociaż książkę czytamy również z perspektywy innych osób. Jaki on jest? Zdecydowanie niebezpieczny, mroczny, zepsuty do szpiku kości. Z jednej strony nigdy nie chciałabym go poznać osobiście (bałabym się, jak takie spotkanie się skończy), z drugiej polubiłam go i nie wyobrażam sobie nikogo innego w tej serii.

„Wybór Diabła” to ciekawa, wciągająca, mroczna książka, po którą warto sięgnąć, ale tylko jeśli nie należymy do osób „delikatnych”. Ze swojej strony polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA