„Wybór diabła”, czyli krwawa randka z diabłem level 9. Czytelnicza uczta dla „fanów” seryjniaka, którego działania napędza nieprzewidywalność. Całe szczęście, że jego rzeczywistość zaczyna się i kończy wyłącznie na kartkach książkowej serii. Niezmiennie od pierwszego tomu, w oczekiwaniu na kolejny - polecam.

w tej ciemności rytm bije
zimny, gęsty, nieludzki
krawędzie jego drżą
jakby miały rozpaść się
w taniec bez sumienia
tak nieznaną czernią są
jakby miała zatopić się
w krzyk ludzkiego tchnienia
a ona znowu szepce
a ona znowu drepcze

serce wybrało milczenie
nieczułe wciąż jest, rozdarte
w otchłań kiedyś patrzyło
a dusza starła się z cieniem
pełna już jest, i na marne
szukać tu głosów sumienia
ten głos wraca z tym drżeniem
przeszłości głosy koszmarne
zimnem dotykają
wciąż powracają

ten cień miał jej oczy
z chwilą słabości przychodził
ten cień miał jej włosy
ciemne jak pomroki snów
i duszę do tańca prosił
nie trzeba było już słów
gdy blask jej głosu odchodził
przyjemność rodziła się znów
tak nieskończenie
jak odkupienie

dusza drogę wybrała
gdzie ciemność króluje
w czarne się szaty ubrała
nimi istnienie maluje

Tu diabeł nie kusi. Tu rozpościera ramiona. On szepce głosem delikatnym, co się sączy. Z ludzkich ust wypływa. Z przeszłości się wydobywa. Nie pyta o pozwolenie. To nałóg. To pragnienie. Jej głos staje się ciszą. Jej obraz zapomnieniem. Tylko wtedy, gdy on poskromi demony. Tamtych chwil, ukrytych za kurtyną dzieciństwa. To zostało. To się przykleiło. I drży w nim. I krzyczy. Zmarnowany spokój. Odzyskane oddechy. Poczucie doskonałości w duszy pełnej samouwielbienia. Zło błyszczy na firmamencie życia. Bezkarnie krąży. Zostawia ślad na duszy, która dobra nie zna. Ani sumienia wyrzutów. Zna tylko czerń.

Jest i Kuba. Obok niego dwie kobiety - dwa zagrożenia i pragnienia. Między nimi kreślone tajemnice, niepewności i niebezpieczne gry. Gdzieś tam krążą jeszcze inne potrzeby. Mamią i wodzą na pokuszenie. Wspaniała psychologiczna wędrówka. Wchodzenie w umysł sprawcy bezkarnie i emocjami. Zawsze wygodnie się tutaj czuję. Choć ten mrok jest gęsty i lepki, lubię, gdy mnie osacza. Żadna seria nie daje mi takiego dreszczu. Żaden thriller nie pozwala czuć takiej adrenaliny. Jest mocno. Jest pięknie. Uwielbiam i czekam na więcej. Polecam bardzo.

„Nieszczęścia przypominają wygłodniałego zabójcy,
pozbawionego kontroli nad swoimi żądzami."

Niedokończone sprawy zawsze wracają. Są jak uchylone drzwi, które prędzej czy później otworzą się na oścież. Zrozumiał to Kuba Sobański, bohater kultowej już diabelskiej serii Adriana Bednarka, w dziewiątej odsłonie pt. "Wybór diabła".

Kuba miał wrażenie, że wreszcie kontroluje swoje życie i demony. Wszystko zaczęło się układać, dopóki do Dony nie zgłosiła się nowa klientka – Weronika Braś, Cicha Zabójczyni, jak ją nazywa. Jej pojawienie się wprowadza do jego świata niepokój. Nie czuje się pewnie. Na zewnątrz zachowuje spokój, lecz wewnątrz obmyśla plan uporządkowania życia na swój pokręcony sposób, by znów poczuć się bezpiecznie. Wkrótce jednak przekonuje się, że nie należy nikogo lekceważyć, zwłaszcza kobiet – nawet jeśli one same nie są bez winy. To właśnie kobiety w każdym tomie odgrywały istotne role i wpływały na jego charakter. Były od zawsze zarówno jego nemezis, jak i katharsis.

W tej części kobieca siła i inteligencja dają o sobie znać z ogromną mocą, która może zagrozić Kubie i jego życiu w raju. Postacie kobiece – złożone, pełne sprzeczności, raz dobre, raz złe – nadają tej historii szczególnej głębi, napięcia i poczucia zagrożenia. Tym razem Kuba naprawdę poczuje, czym jest kobieca siła – nie tylko fizyczna, ale też mentalna. Nauczył się, że nie wszystkie sekrety należy zdradzać i nie każdemu można ufać, bo pokazując swoje prawdziwe oblicze, można stracić nie tylko spokój, ale i życie.

Adrian Bednarek znów to zrobił – po prostu rozwalił system! To, jak poprowadził fabułę kolejnej części, pozbawionej nudy i powtarzalności, jest czymś niesamowitym. Wydaje się, że trudno wymyślić coś oryginalnego, co wciąż angażuje czytelnicze zmysły i podsyca chęć poznawania nowych przygód Diabła. Zawsze istnieje obawa zmęczenia tematem, ale nie w tym przypadku.

Kolejna część diabelskiej serii to emocjonalna bomba zrzucana na czytelników przez autora. Bednarek jak zwykle gra na emocjach odbiorcy. Z rozdziału na rozdział adrenalina wzrasta, a pozorna cisza szybko przeradza się w burzę. Konstrukcja fabuły jest przemyślana – nic nie dzieje się przypadkiem, każdy element ma swoje miejsce i znaczenie.

Ta odsłona krąży wokół spraw, których Kuba nie dokończył. Zrozumiał, że to był jego największy błąd, bo teraz wracają i zakłócają mu spokojne życie w raju. Narracja pierwszoosobowa dotyczy jak zawsze Kuby, natomiast działania drugiej postaci wiodącej ukazane są w wersji trzecioosobowej.

Każde spotkanie z Kubą Sobańskim to dla mnie literacka przygoda, której nie mam dość. Jedni twierdzą, że Bednarek powiedział już wszystko o tym bohaterze, inni – tak jak ja – z niecierpliwością sięgają po kolejne tomy, by znów zanurzyć się w jego mroczny świat. Lata mijają, a ja wciąż czuję niedosyt, a nowe tomy powstają i fani serii czekają na nie z ogromnym napięciem.

To zasługa stylu pisarskiego autora, który z niezwykłą precyzją i sugestywnością prowadzi naszą uwagę, pozwalając zajrzeć w głąb psychiki bohaterów – niezależnie od perspektywy narracyjnej. Z każdą stroną potęguje wrażenie zagrożenia, mroku, emocji i intensywności przeżyć.

Seria o Kubie Sobańskim to thriller z rozbudowanym psychologicznym studium ludzkich charakterów, podanych w sposób nienużący i angażujący. Każdy tom udowadnia, że Adrian Bednarek potrafi utrzymać uwagę czytelnika i wciąż zaskakiwać, nawet po tylu latach. Ogromnie jestem ciekawa, co jeszcze narodzi się w umyśle pisarza i czym nas zaskoczy w kolejnym tomie serii diabelskiej, bo to, że będzie kontynuacja, to jestem całkowicie przekonana.