Marlena Paletta stworzyła historię, którą czyta się sercem. „To nic takiego” porusza od pierwszych stron i na długo pozostaje w pamięci.

Poznajemy trzy siostry – Alicję, Amandę i Anastazję. Każda z nich jest zupełnie inna, ale łączy je silna więź i rodzinny dom. Ich świat rozpada się w jednej chwili – ojciec odchodzi do innej kobiety, a wkrótce ich mama słyszy diagnozę, która zmienia wszystko. Od tego momentu codzienność wypełniają strach, bezsilność i próba odnalezienia się w nowej rzeczywistości.

Największą siłą tej powieści są emocje. Autorka pokazuje, że każdy przeżywa ból inaczej. Jedna z sióstr próbuje zachować kontrolę, druga buntuje się przeciwko losowi, a trzecia zamyka swoje uczucia głęboko w sobie. Wszystko to zostało przedstawione w bardzo naturalny sposób, bez zbędnego dramatyzowania, dzięki czemu łatwo uwierzyć w każdą z bohaterek.

To opowieść o stracie, ale przede wszystkim o rodzinie. O tym, że nawet w najtrudniejszych chwilach bliscy potrafią stać się największym oparciem. Nie znajdziecie tutaj dynamicznej akcji – najważniejsze są relacje, rozmowy i emocje, które wybrzmiewają niemal na każdej stronie.

Nie ukrywam, że ta historia kilka razy mnie wzruszyła. Skłania do refleksji nad tym, jak kruche potrafi być życie i jak ważne jest docenianie wspólnie spędzonych chwil.

„To nic takiego” nie jest lekką lekturą. Jeśli temat choroby lub utraty bliskiej osoby jest Wam szczególnie bliski, warto sięgnąć po nią wtedy, gdy będziecie na to gotowi. To piękna, szczera i bardzo życiowa powieść, którą z całego serca polecam miłośnikom emocjonalnych historii.

POST RECENZENCKI
[Współpraca reklamowa]
@novaeres
@zaczytani
"To Nic Takiego

Alicja Amanda i Anastazja to są trzy siostry ,i każda z nich na swój sposób ma inny charakter... Alicja jest najstarszą , najbardziej rozsądną i odpowiedzialną osobą.Zawsze stara się kontrolować wszystkie sytuacje musi wiedzieć co i jak, gdzie i dlaczego. Amanda to żywiołowa , spontaniczna bardzo optymistyczna dziewczyna , zawsze znajdzie dobre słowo , uważa że wszystko się udaje i na co dzień raczej jest uśmiechnięta. Anastazja jest najmłodszą i najbardziej zamkniętą w sobie dziewczyną.... jest cicha skryta i spokojna. Pewnego dnia w ich życiu nadchodzą zmiany , ich ukochana mama zostaje porzucona przez ojca. Rozwód , poczucie straty , nowe doświadczenie to wszystko jeszcze bardziej wiąże ze sobą cztery kobiety....Nie trwa to jednak długo bo pewnego dnia ich życie legnie w gruzach ...mama dowiaduje się o chorobie.
Jak poradzą sobie te trzy zżyte ze sobą siostry , jak odnajdą się w nowej roli ,jak odejście ojca wpłynęło na każdą z nich?
Czytając tą książkę przeplakałam jej połowę.
Sama mam 4 siostry i wiem że gdyby z rodzicami coś , to jesteśmy wspólnie siłą i razem damy radę.
Jednak to co zaobserwowałam w książce to emocje ,ogromne emocje i każdej z sióstr Mimo że nie pokazują tego na co dzień ani one , ani matka , każda z nich na swój sposób inaczej przeżywa odejście ojca ...
Każda ma swoje zawirowania i mimo że charakterem różne to łączy je jedno ,miłość do matki i wspólne dbanie o jej komfort.
To historia ,która boli ale pokazuje też siłę miłości rodzinnej .
Pokazuje jak wola walki jest silna i ile w tym pomaga rodzina...
To historia krótka bo dosłownie na raz ,ale mocno naszpikowana bombą emocji.
To książeczka ,która zostawia pytania , kłębią się myśli,ale jest potrzebna.
Fundamentem tej powieści jest rodzina.
Jest ogromnym murem ,za którym są one....
Czy sobie poradziły ,czy przetrwały,co przeżył i jaki był finał??Tego wam nie zdradzę,Aleeee zachęcam do sięgnięcia po tą historię bo jest bardzo piękna...
Mała,niepozorna książeczka ,a tak naładowana... Polecam

Opowieść o śmiechu przez łzy i nadziei, że wszystko jest po coś.

Krótka, zwięzła w opisie, ale bardzo wymowna. To lektura, dla której trzeba znaleźć odpowiedni moment.

To nic takiego - kiedy słyszymy takie słowa, często odczuwamy ulgę. Cieszymy się w duchu, że wszystko jest dobrze i oddychamy głęboko. Zdarza się też tak, że owe słowa to tylko zmyłka, próba oszukania słuchacza, aby go uspokoić i oddalić moment, w którym świat zmienia swój dotychczasowy bieg.

Trzy siostry - Alicja, Amanda i Anastazja - bardzo szybko odkrywają, że za stwierdzeniem "to nic takiego" kryje się coś bardzo niepokojącego. Prawda, choć okrutna i jedna z najgorszych, jakie można sobie wyobrazić, motywuje je do działania, do wiary w pozytywne zakończenie. Wspierają się nawzajem, walczą o każdy dzień, po to, aby oddalić moment, w którym choroba odbierze im ukochaną osobę. Jest trudno, jest boleśnie, a nawet przerażająco, bo nie wszystko ma swoje szczęśliwe zakończenie...

Bardzo trudno ocenić ową opowieść, bo czuć, że pewnie napisało ją samo życie. Nie sposób napisać jaka ona jest, bo jej tematyka i wypływająca z niej intymność mówi sama za siebie. Jest smutno, jest wzruszająco, jest ciężko... To opowieść, którą nie każdy będzie chciał przeczytać, a szczególnie ci, którzy podobne doświadczenia noszą w sobie wciąż świeże. Ta opowieść wymaga dobrego momentu, może nawet zdystansowania się, aby doczytać do końca. Jest wielce wymowna, mimo że niewiele w niej słów...