Sięgając po debiuty literackie, zawsze mam nadzieję, że w kolejnej powieści znajdę coś, co zaspokoi moje czytelnicze oczekiwania. Nie inaczej było w przypadku powieści Prawo ciała autorstwa Mai Adamik. Zaciekawił mnie zarówno opis książki, jak i jej okładka, ale o tym za chwilę. Najpierw kilka słów o młodej autorce, która zdecydowała się na literacki debiut, który z pewnością pozostanie w mojej pamięci.

Maja Adamik urodziła się w 2000 roku w Raciborzu (tak się złożyło, że kończyłem czytać tę lekturę, przejeżdżając w sobotę pociągiem właśnie przez to miasto). Studiowała na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach oraz na Uniwersytecie WSB Merito w Opolu, gdzie obecnie mieszka i pracuje. Jak sama przyznaje, nie przepada za ogromem i chaosem wielkich miast. Zdecydowanie bliższa jest jej natura, wśród której najchętniej spędza wolny czas. Najważniejsze jednak jest to, że od najmłodszych lat kocha literaturę. Szczególnie upodobała sobie polskie kryminały (podobnie jak ja), w których nie brakuje krwi i mocnych scen. Jednocześnie lubi, gdy nawet w tak mrocznych historiach pojawia się wątek romantyczny.

Do sięgnięcia po tę książkę zachęcił mnie przede wszystkim jej tytuł, ale także interesująca i niejednoznaczna okładka. Dominuje na niej mrok oraz wyczuwalne napięcie emocjonalne, które sugeruje istnienie pewnej tajemnicy. Fragment ludzkiego ciała umieszczony w centralnym punkcie okładki daje do zrozumienia, że w tej historii wydarzyło się coś, co może mieć istotny wpływ na jej rozwój. Warto też zwrócić uwagę na czcionkę tytułu, szczególnie na słowo „ciała”, z którego zdaje się spływać krew. Już sam ten detal buduje odpowiedni klimat. Nic więc dziwnego, że od razu sięgnąłem po opis znajdujący się na czwartej stronie okładki. Po jego przeczytaniu wiedziałem, że ta powieść może mnie wciągnąć bez reszty.

Główną bohaterką książki jest młoda prawniczka Anastazja Zamojska, która rozpoczyna swoją pierwszą pracę na jednej z uczelni w stolicy. Z każdym kolejnym rozdziałem poznajemy jej przeszłość i dowiadujemy się, że w życiu kobiety wydarzyło się wiele trudnych rzeczy, szczególnie za sprawą pewnego mężczyzny. Trauma, której doświadczyła, trwa już od kilku lat i sprawia, że Anastazja nie jest w stanie nawiązać bliższych relacji z płcią przeciwną. Nie potrafi zapomnieć o tym, co ją spotkało. Szukała pomocy, jednak trafiła na osobę, która nie powinna jej udzielać. Na kogoś, do kogo z założenia powinno mieć się ogromne zaufanie... a jednak…

Na drugim planie pojawia się Igor Wysocki, jeden z najlepszych adwokatów pracujących w renomowanej kancelarii. W tym czasie zajmuje się sprawą brutalnych morderstw i ma bronić człowieka podejrzanego o wyjątkowo okrutne zbrodnie.

Dwie postaci. Dwie wyraźnie nakreślone przez autorkę osobowości, z własną przeszłością i bagażem doświadczeń. Jak dojdzie do ich spotkania? Dlaczego Anastazja okaże się ważnym elementem układanki związanej z tajemniczymi zbrodniami, które noszą ślady brutalnych odniesień do symboliki religijnej?

Prawo ciała nie jest jedynie klasycznym thrillerem psychologicznym. Nie znajdziemy tu bardzo dynamicznej akcji, dlatego momentami powieść zbliża się do literatury psychologiczno-obyczajowej. Jednak właśnie taka konstrukcja historii, zwieńczona mocnym finałem, w pełni wpisała się w moje czytelnicze oczekiwania. Nie przeszkadzało mi to ani przez chwilę. Wręcz przeciwnie, pozwoliło lepiej poznać bohaterów i zrozumieć ich emocje.

To także książka ważna, szczególnie dla kobiet, które mogły zetknąć się z podobnymi traumatycznymi doświadczeniami.Z niecierpliwością czekam na kolejną powieść autorki. Polecam zdecydowanie!

*współpraca reklamowa*

Kolejny debiut, kolejna książka, po którą sięgnęłam z czystej ciekawości, licząc, że przynajmniej będzie dobra, a okazała się lekturą, która zostanie ze mną na dłużej. Historia głęboka, złożona, brutalna i trudna, dotykająca wrażliwych aspektów i skupiająca się na głęboko ukrytych kobiecych ranach czy traumach. Jestem pod mega wrażeniem.

Anastazja ma za sobą traumatyczną przeszłość, ale pomimo niej znalazła w sobie siłę i została prawniczką. Kolejnym krokiem w jej zawodowej karierze jest praca na uczelni. Tymczasem mecenas Wysocki po raz kolejny bierze się za skomplikowaną sprawę dotyczącą brutalnych morderstw i obronę człowieka, którego uważa się za sprawcę. Niedługo później drogi Anastazji i Igora się przecinają, wiedza kobiety, może pomóc w obraniu odpowiedniej drogi obrony. Oboje coraz bardziej zagłębiają się w tajemnicze i okrutne zbrodnie, dostrzegają kolejne nieścisłości, nietypowe powiązania, które zmuszają Anastazję do powrotu do przeszłości, bo to co przeżyła może być dla nich jedyną a zarazem najważniejszą wskazówką by wytropić sprawcę.

Stworzenie kryminalnej zagadki to ponoć żadna sztuka. Jednak stworzenie dobrej zagadki, powiązanej z kontrowersyjnymi tematami, kwestiami delikatnymi, graniczącymi z tabu, a do tego z mocnym i świetnym aspektem psychologicznym to już moim zdaniem prawdziwa sztuka, a jeśli robi to debiutujący autor, to już wyższa szkoła jazdy. Jak wiecie cenię sobie debiutantów, te debiuty stale przewijają się przez moje ręce, staram się je też oceniać też raczej jakoś łagodniej, ale tutaj nie było o tym mowy, bo to co ta pani tutaj zrobiła, zapewniło sobie moje pełne uznanie, i naprawdę kilka razy sprawdzałam czy to aby na pewno debiut.

Lektura jest mocna i nieco mroczna. Poruszona w historii tematyka jest bolesna, traumatyczna i po prostu ciężka. Historia skupia się na sprawie brutalnych gwałtów i morderstw kobiet. Pojawia się tutaj wątek seryjnego mordercy, pojawiają się kwestie etyki zawodowej, ale też kwestie poświęcone wierze. Stajemy na takim jakby rozdrożu, gdzie styka się ze sobą prawo ludzkie z prawem boskim, czy też z jego interpretacją. Autorka stworzyła nam też tutaj fantastyczne postacie, główni bohaterowie są zdeterminowani, oczytani, dążący do prawdy, umiejący szukać i zadawać odpowiednie pytania, przez co dochodzą do właściwych wniosków, ale co fajne te zadawane przez nich pytania, pomagają i czytelnikowi połapać się w tym co się dzieje, snuć własne teorie i samodzielnie dochodzić do prawdy. Co więcej mamy tutaj świetnie wykreowany profil psychologiczny sprawcy, możemy dostrzec modus operandi, ale też i poznać przyczynę tego co się dzieje, całą motywację, która skłoniła do takich a nie innych czynów.

To połączenie thrillera z kryminałem, trzeba troszkę pogłówkować, ale to też ten typ kryminału, który ja nazywam po nitce do kłębka, czyli krok po kroku dochodzimy do rozwiązania. Czuć, że autorka wiedziała co robi tworząc tą historię, tą całą zagadkę, wszystko jest logiczne, poukładane, przemyślane i do siebie pasuje, wraz z czytaniem wszystkie elementy układają się w jedną, choć może nieco szokującą całość. Książka napisana w bardzo dobrym stylu, może troszkę zachowawczym, bo choć momentami jest drastycznie, to jednak mam wrażenie, że autorka nie poszła na całość.

Historia świetna, dla mnie mega dobra i jestem pod ogromnym wrażeniem tego co tutaj się wydarzyło. To lektura, która porusza, szokuje, ale też ciekawi, jest mocna i trudna ale ja nie mogłam się od niej oderwać. Chłonęłam to co się działo niczym gąbka i naprawdę nie chciałam tej historii kończyć. To coś dla fanów złożonych zagadek, kontrowersyjnych tematów podchodzących pod tabu. To też coś dla fanów Dana Browna, bo ta historia troszkę wpisuje się w kanon jego powieści. Ja polecam z ręką na sercu i mam nadzieję, że niedługo pojawią się kolejne propozycje od tej pani.

Anastazja w młodości doświadczyła traumatycznych wydarzeń, które odcisnęły trwałe piętno na jej życiu. Dziś, jako ceniona prawniczka i wykładowczyni jednej z warszawskich uczelni, próbuje nie tylko rozwijać swoją karierę, lecz także mierzyć się z bolesną przeszłością.

Równolegle poznajemy Igora Wysockiego — uznanego, lecz bezwzględnego adwokata, który podejmuje się obrony mężczyzny oskarżonego o wyjątkowo brutalne zbrodnie. Sprawca pozostawia na ciałach swoich ofiar makabryczne ślady, co nadaje sprawie szczególnie niepokojący charakter. Losy obojga bohaterów splatają się w toku śledztwa, a ujawniana stopniowo prawda okazuje się znacznie bardziej złożona i wstrząsająca, niż można było przypuszczać.

Choć powieść klasyfikowana jest jako thriller, wyraźnie wykracza poza ramy gatunku. Istotną rolę odgrywa w niej zarówno warstwa kryminalna, jak i pogłębiony wątek psychologiczny, który nadaje historii dodatkowej głębi. Autorka z dużą wnikliwością kreśli portret fanatyzmu — ukazując, do jakich skrajności może prowadzić ślepa wiara i wypaczone przekonania. Co istotne, czyni to w sposób wyważony i sugestywny, unikając przesadnej dosłowności.

Na szczególną uwagę zasługuje konstrukcja bohaterów. Anastazja to postać wielowymiarowa, wiarygodna i budząca autentyczną empatię. Z kolei Igor Wysocki, początkowo zdystansowany i trudny w odbiorze, stopniowo ujawnia bardziej złożoną naturę, co czyni go postacią niejednoznaczną i interesującą. Przemiany, jakim podlegają bohaterowie, wprowadzają do fabuły dynamikę i wzmacniają napięcie narracyjne.

Fabuła została skonstruowana w sposób przemyślany i konsekwentny. Liczne zwroty akcji oraz umiejętnie dawkowane napięcie sprawiają, że lektura angażuje od pierwszych stron. Nawet jeśli czytelnik zaczyna domyślać się rozwiązania zagadki, autorka skutecznie podtrzymuje atmosferę niepokoju aż do finału, a ten jest niezwykle intensywny.

To interesująca i dopracowana propozycja, która powinna przypaść do gustu miłośnikom gatunku. Powieść nie tylko wciąga, ale również skłania do zastanowienia się nad naturą zła, granicami moralności oraz siłą ludzkiej psychiki.
Przeczytałam ją z zapartym tchem i z czystym sumieniem polecam — nie tylko na ponure, deszczowe wieczory.