„Pobłysk” to jedna z tych książek, które nie pytają o gotowość na emocje — po prostu zaczynają opowiadać historię i wciągają bez ostrzeżenia. Czytałam ją bez planu i oczekiwań, a szybko okazało się, że to nie będzie łagodna opowieść, lecz mroczna baśń pachnąca dymem, strachem i niesprawiedliwością.

Ruberia to królestwo, w którym ogień stał się narzędziem władzy. Kobiety oskarżane o czary giną na stosach razem ze swoimi kotami, co prowadzi do chaosu: plag myszy, głodu i rozpadu społecznego ładu. Mechanizm zbiorowej histerii i strachu jest tu przerażająco logiczny — zło wyrasta z chciwości, fanatyzmu i żądzy kontroli.

W centrum historii spotykają się Kozik i Płomyk. On — pełen poczucia winy, lęku i niepewności, daleki od heroicznych ideałów. Ona — gniewna, nieustępliwa czarownica napędzana zemstą i potrzebą ochrony innych. Oboje naznaczeni stratą, wypchnięci na margines. Autor nie idealizuje bohaterów: mają słabości, podejmują błędne decyzje, a nawet postacie stojące po „ciemnej stronie” nie są jednowymiarowe. Granica między dobrem a złem pozostaje rozmyta, co nadaje opowieści autentyczności.

Magia jest tu cicha i rytualna, oparta na symbolach, ziołach i szeptach, bliższa pierwotnym obrzędom niż klasycznej fantasy. Mrok narasta stopniowo, a autor zostawia czytelnikowi przestrzeń na własne interpretacje. Tempo bywa nierówne, lecz całość angażuje, a brutalność — choć dosadna — służy budowaniu realizmu.

Relacja bohaterów jest chropowata i pełna napięć, rozwija się z potrzeby przetrwania, nie z obowiązku fabularnego. Zakończenie okazało się gorzkie i poruszające, dające poczucie domknięcia. „Pobłysk” to mroczna, surowa i emocjonalna historia o odwadze rozumianej jako decyzja, by mimo strachu zrobić kolejny krok.

Dziś przychodzę do Was z pełną przygód powieścią fantasy, która baśniowym klimatem przypomina historie spod pióra braci Grimm. Dlaczego akurat ich baśnie? Bo opowieść ta, oprócz bohaterskiej walki głównych bohaterów o zwycięstwo dobra nad złem, zawiera sporo drastycznych i brutalnych fragmentów. Autor nie szczędzi czytelnikowi szczegółowych opisów tortur, a niektóre z nich nawet mi jeżyły włosy na głowie, chociaż jestem przyzwyczajona do literackiej makabry. Ale taki właśnie jest świat wykreowany przez autora, w którym wystarczy posiadać kota, aby spłonąć na stosie. Świat brutalny i bezwzględny, gdzie liczą się tylko władza i bogactwo. Czy dwójka wyrzutków ma szansę to zmienić? I czym jest tytułowy pobłysk? Zapraszam do lektury!
Książkę czyta się niezwykle szybko, lekkie pióro autora i baśniowa konwencja powodują, że kartki przewracają się same. Dobro i zło, czary, pościgi i potyczki, to wszystko sprawia, że nuda czytelnikowi nie grozi. Bohaterowie, wiarygodni i bardzo dobrze wykreowani, wzbudzają sympatię. Ja bawiłam się świetnie podczas lektury i polecam.

[współpraca recenzencka]