"I zamilkły fortepiany" to opowieść o dwóch kobietach, pianistkach - Wandzie i Miladzie, które postanawiają spisać własne wspomnienia z czasów swojej młodości ( i nie tylko) przypadającej na burzliwe, trudne lata wojenne.
Poznajemy ich dzieciństwo u boku kochającej rodziny, czasy młodzieńcze i pierwsze miłości, a następnie wybuch wojny i coraz trudniejszą egzystencję w ciągłym poczuciu zagrożenia.

"I zamilkły fortepiany"
Władysława Magiera
Wydawnictwo Novae Res
Współpraca_recenzencka



Historia oparta na faktach o losach kobiet, które żyły w trudnych czasach ll wojny światowej.
W tej powieści autorka zawarła dwie narracje. Wandy - żony oficera, która musiała uciekać z kraju, gdyż groziło jej tu niebezpieczeństwo. Przekroczyła nielegalnie granicę i po trudach dołączyła do armii generała Andersa jako sanitariuszka. Przemierzyła tysiące kilometrów, od Palestyny, poprzez pustynię Iraku, aż po krwawe pole bitwy pod Monte Cassino. Walcząc z czasem, własnym bólem i strachem dzielnie opatrywała rannych, ale tęskniła za krajem i muzyką.
Milady, która również musiała uciekać z kraju po tym,jak odmówiła grania z orkiestrą hymnu Rzeszy. Wyjechała do Wiednia. Podjęła pracę i stała się częścią siatki wywiadowczej AK, do której wciągnął ją Gustaw. Milada zbierała informacje o najpilniej strzeżonych tajemnicach lll Rzeszy. Mijały jej dni jeden po drugim, aż do momentu aresztowania. W gestapowskim więzieniu przebywała ponad dwa lata, została skazana na karę śmierci i ponad siedem tygodni spędziła w celi śmierci wraz z koleżankami z AK. Uniknęła jednak wykonania wyroku. Jak to się stało?
Przeczytacie o tym w tej niesamowitej powieści historycznej,w której autorka przywraca pamięć o bohaterach skazanych na zapomnienie.
Podróż po kartach powieści nie była łatwa. Wielokrotnie pojawiały się żal, ból i łzy. Autorka w sposób niezwykle ciekawy przedstawiła bohaterów i ich życie prostym i sugestywnym językiem. Opowieść zawiera sporo zdjęć, które dają obraz bohaterów. Dodatkowym plusem są zawarte na końcu książki wiadomości przedstawiające po krótce każdego z bohaterów i wyjaśnienia.
Ja osobiście bardzo lubię takie książki. Z piórem autorki miałam styczność po raz pierwszy, ale już wiem, że muszę nadrobić zaległości. Jeśli i Ty lubisz powieści historyczne polecam całym sercem.

Wanda i Milada obie przeżyły wojnę, choć każda w inny sposób. Obie są pianistkami, a ich drogi skrzyżowały się w szkole muzycznej. Teraz postanawiają napisać swoją historię, to co przeżyło, a nie będzie to łatwe.
Wanda przed wojną miała ułożone życie, jednak ona go zmieniła. Straciła męża, a jego status sprawił, że musiała uciekać. Udało jej się wydostać z kraju, jednak to nie był koniec, a tak naprawdę początek jej drogi. Była w armii generała Andersa, pokonała wiele kilometrów, ratując rannych żołnierzy. Jak wyglądało jej życie?
Milada nie chciała wojny, tylko przetrwać, chciała coś robić, czuć się potrzebna. To wszystko sprawiło, że stała się częścią siatki wywiadowczej AK. Nie było łatwo, nie było bezpiecznie, a ona niejednokrotnie musiała podjąć decyzje, od których zależało nie tylko jej bezpieczeństwo. Jak potoczyło się jej życie?

W książce znajdziemy historię dwóch dzielnych kobiet, które zamiast siedzieć i się bać, działały. Obie niejednokrotnie znalazły się w sytuacji, która mogła skończyć się źle, obie przeżyły wojnę i postanowiły opowiedzieć swoje historie. Mnie książka się podobała. Historie, jakie w niej znalazłam były nie tylko ciekawa i wciągające, ale również wywołujące wiele emocji.
Akcja sprawnie poprowadzona, ze zwrotami, które mnie potrafiły zaskoczyć. Książkę czytało się dość szybko, dla mnie była to pozycja na jeden wieczór.

Bohaterki ciekawe, wywołujące emocje w czytelniku, dające się lubić. Obie przeszły wiele, obie uważam za dzielne, odważne, liczące się z innymi, pomocne.

„I zamilkły fortepiany” to książka, w której znajdziemy historie dwóch kobiet, które zrobiły wiele dobrego w czasie wojny. Mnie się podobała i z przyjemnością polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA