„Perły rodzą się w bagnie” to tomik, który nie udaje ozdobnej literatury – mówi wprost o tym, co zwykle chowa się za drzwiami: o przemocy, wstydzie, lęku i o mozolnym odzyskiwaniu siebie. Te wiersze mają temperaturę świadectwa, ale nie zatrzymują się na bólu: prowadzą w stronę czułości, wiary i wybaczenia, jak w zdaniu-manifeście: „Jeszcze tylko zostać człowiekiem, nie ofiarą ni katem”.

Podmiot liryczny mieszka „na dziewiątym piętrze” z traumą, rozpoznaje „plecak z kamieniami”, a jednak wybiera ruch ku wolności. W „Wewnętrznym Dziecku” pada obietnica ratunku: „Zabieram Cię z tego miejsca samotnego / do mojego serca kochającego”. Są tu listy do rodziców, pamięć wsi i szkoły, rozpadający się „dom na piasku” – i perła, która rodzi się dokładnie tam, gdzie miało już nic nie rosnąć.

Poezja bez lukru, z mocnym światłem w środku. Każdy utwór działa jak krótki reportaż w wersji lirycznej: obraz, cięcie, puenta. To zbiór, po który sięga się wtedy, gdy potrzebna jest prawda, nie dekoracja.

• Rodzaj literatury: Poezja
• Wydawca: Poesis, 2026
• Format: 145x205mm
• Wydanie: Pierwsze
• Liczba stron: 82
• ISBN: 978-83-8423-509-6

Ta publikacja nie została jeszcze zrecenzowana.

Napisz pierwszą recenzję