Przepiękna książka napisana pięknym językiem, historia Wandy pokazuje jak ważna w życiu jest miłość i więzi rodzicielskie oraz rodzina, czytając nie można się od niej oderwać, wydaje Ci się że jesteś tuż obok bohaterów. Książka wzrusza, czasami opisy życia korporacyjnego, we współczesnych czasach , wywołują śmiech, wspaniałe przejścia pomiędzy dawnymi i teraźniejszymi czasami. Zachwycające opisy przyrody. Warto przeczytać, czekam na kolejne książki autorki

"W dzisiejszych czasach tylko sprytem i pozornym dobrym nastawieniem możemy pozostać tym, kim jesteśmy."

Polskie dworki mają w sobie coś nieuchwytnego, ten szczególny klimat, który jest niczym materialny zapis dawnego stylu życia, łączący elegancję z prostotą. To niewielkie, zazwyczaj parterowe rezydencje szlacheckie, otoczone ogrodem, lipową aleją albo parkiem, które przez stulecia stanowiły centrum życia rodzinnego, gospodarczego i towarzyskiego z pewnością pamiętają nie jedną historię swoich dawnych mieszkańców. W ich ścianach zapisana jest pamięć pokoleń, codziennych rytuałów i wielkich wydarzeń, a także emocji, które pozostały gdzieś w przeszłości. Są jak pomniki dawnego życia i historii, które kiedyś miały miejsce w ich murach. Jedną z takich opowieści snuje autorka powieści "Modrzewiowa aleja", która jest fikcyjna, a jednak na tyle prawdopodobna, że łatwo uwierzyć, iż mogła wydarzyć się naprawdę, w którymś z zapomnianych dworków.

Pani Aleksandra Broda prowadzi historię w dwóch przestrzeniach czasowych. Pierwsza obejmuje lata 1926–1945 i ukazuje dorastanie Wandy Tarkowiak, córki stolarza, jej relację z rodziną Bogdanowiczów właścicieli majątku w Łaziskach, oraz rodzące się uczucie do młodego hrabiego Michała Bogdanowicza. Drugi wątek rozgrywa się współcześnie, w 2024 roku, kiedy Barbara Makowska przypadkiem odnajduje pamiętnik Wandy. Od tego momentu przeszłość zaczyna splatać się z teraźniejszością, a losy obu kobiet łączą się w sposób, którego żadna z nich nie mogła przewidzieć.

Autorka ma bardzo ładny, dopracowany stylistycznie sposób prowadzenia uwagi czytelnika. Z lekkością roztacza przed nami malownicze obrazy wiejskiej posiadłości, a jednocześnie wyraziście kreśli charaktery bohaterów, prowadząc narrację w trzeciej osobie. Z podobną wrażliwością oddaje emocje - subtelne, gwałtowne, nieoczywiste, sugestywne i poruszające. Dzięki czemu łatwo zrozumieć motywacje postaci i ich wewnętrzne rozterki.
Wanda, wychowana w posłuszeństwie i świadomości własnego miejsca, od dziecka bywała w dworku Bogdanowiczów, towarzysząc ojcu stolarzowi. Jej marzeniem było zostać nauczycielką, choć wydawało się to trudne do osiągnięcia. Los jednak otwiera przed nią nowe możliwości, a w Warszawie ponownie krzyżują się jej drogi z Michałem — młodym hrabią o niezbyt pochlebnej opinii, który dopiero z czasem dostrzega, że Wanda różni się od kobiet, które dotąd znał. Ich uczucie zaczyna dojrzewać, lecz w chwili, gdy mogłoby rozkwitnąć, nad Europą zbierają się wojenne chmury.

Współczesny wątek wprowadza postać Barbary Makowskiej — prawniczki z warszawskiej kancelarii „Humphrey & Morgan”. Barbara to kobieta trudna w obyciu: zgryźliwa, wiecznie poirytowana, raniąca innych słowem i nieznosząca sprzeciwu. Jej zachowanie potrafi wyprowadzić z równowagi nawet szefa, a gdy do jej gabinetu zostaje przydzielony młody prawnik Piotr, jej złość sięga zenitu. Barbara stawia twarde granice i od pierwszej chwili daje do zrozumienia, że nie zamierza współpracować z nowym kolegą. Piotr jednak reaguje na jej wybuchy humorem i spokojem, jakby złość Barbary po nim spływała. Między nimi tworzy się ciekawa, pełna kontrastów dynamika.

Przyznam, że dziwiło mnie, iż Piotr zaczyna darzyć Barbarę czymś więcej niż tylko koleżeńską sympatią, pomimo jej wrednego charakteru. Barbara to postać, którą naprawdę trudno polubić. Mimo to Piotrowi zaczyna na niej zależeć, choć jej postawa wcale się nie zmienia. Ten kontrast między ich charakterami dodaje współczesnemu wątkowi lekkości i humoru, a jednocześnie pozwala spojrzeć na Barbarę z innej perspektywy, jako na osobę, która pod warstwą złości i chłodu może skrywać coś więcej, choć sama jeszcze nie jest gotowa to ujawnić.

Powieść „Modrzewiowa aleja” to bardzo udany debiut, dopracowany w każdym detalu. Nie wyczuwa się tu charakterystycznej dla pierwszych książek niepewności czy prostych rozwiązań. Autorka pisze swobodnie, z wyczuciem i literacką świadomością. Opisy są zwięzłe i celowe; choć zdarzają się fragmenty pozbawione dialogów, to nie stanowią one wypełniaczy, lecz niosą istotne informacje, pozwalające w pełni zrozumieć tło wydarzeń. Narracja pozostaje spójna i przemyślana, dzięki czemu z łatwością zanurzamy się w tę historię. To debiut dojrzały, emocjonalnie spójny i pełen wyczucia, który pozwala z nadzieją czekać na kolejne powieści autorki.

Ciekawostką jest fakt, że literacki dworek istnieje naprawdę i prowadzi do niego modrzewiowa aleja, którą autorka doskonale zna. Mieści się w Łaziskach, czyli tam, gdzie osadzona jest część historii. Choć budynek dziś wymaga remontu, stał się inspiracją do stworzenia poruszającej opowieści o miłości, pamięci i sile rodzinnych tajemnic. Pani Broda umiejętnie splata przeszłość z teraźniejszością, pokazując, że echo dawnych namiętności potrafi wybrzmiewać nawet po wielu dekadach.

Książkę przeczytałam w ramach we współpracy z wydawnictwem Novae Res

Mamy rok 2024 Barbara Makowska jest prawniczką, kobietą o niełatwym charakterze, ceniącą sobie spokój i ciszę. Kiedy do jej pokoju zostaje przydzielony nowy pracownik, jest wściekła, że już nie będzie pracować sama. Wtedy jeszcze nie wie, że z Piotrem połączy ją więcej niż tylko praca w tej samej firmie. Co takiego? Na dodatek kobieta znajduje pewien zeszyt, którym okazuje się pamiętnik sprzed lat. Kogo? Co w nim przeczyta? Co jeszcze się stanie? Jak bardzo zmieni się życie Barbary?
Wiele lat wcześniej Wanda Tarkowiak mieszka wraz z babcią i tatą. Jeśli tylko jest możliwość, ojciec zabiera ją do dworku, aby pobawiła się z dziećmi dziedziców Leopolda i Róży Bogdanowiczów. Lata mijają, a mała Wanda dorasta, pięknieje i zaczyna ją coś łączyć z Michałem. Jednak nic nie będzie łatwe, a wojna wile pokrzyżuje. Co się stanie? Jak potoczą się losy tej dwójki? Jak łączą się obie historie?

Zarys historii niewiele mówi, jednak nie chcę Wam więcej zdradzać, ponieważ warto wszystko samemu odkrywać. Książkę czytamy z dwóch perspektyw czasowych. Autorka wszystko tak napisała, że nie mamy najmniejszego problemu, żeby wiedzieć, o kim w danej chwili czytamy. Mnie historia, a w sumie obie, się podobały. To opowieści o miłości, a jednocześnie wojnie, przeszłości i dużo więcej. Uważa, że warto było ją przeczytać, naprawdę dobrze się z nią bawiłam.
Akcja sprawnie poprowadzona, ze zwrotami, które mnie potrafiły zaskoczyć. Książkę czytało się dość szybko, a podczas czytania towarzyszyło mi wiele emocji. Dla mnie była to pozycja na jeden wieczór.

Bohaterów mamy większą ilość, dlatego tym razem nie powiem Wam o nich nic więcej niż w zarysie historii. Każdy z nich jest inny, każdy na swój sposób ciekawy, większość polubiłam (czasami na początku, w innych przypadkach dopiero jak trochę ich poznałam, a oni się zmienili). Moim zdaniem warto poznać ich blisko.

„Modrzewiowa aleja” to książka, w której znajdziecie nie jedną, a dwie naprawdę ciekawe i wciągające historie. Ze swojej strony polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Ta historia chwyciła mnie za serce. Nie spodziewałem się, że Modrzewiowa aleja, napisana przez panią Aleksandrę Brodę, wywrze na mnie takie wrażenie. Dlatego też po raz kolejny muszę stwierdzić: nie bójcie się debiutów i sięgajcie po nie, bo często omijacie prawdziwe perełki. To książki, które warto przeczytać i polecać innym. Tak też czynię z pełną świadomością.

Autorka powieści historyczno-obyczajowej jest prawniczką. Ukończyła z powodzeniem Wydział Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego oraz aplikację adwokacką. Związana jest ze stolicą, gdzie mieszka i wykonuje swoją pracę. Ludwikowo to miejscowość o szczególnym znaczeniu dla pani Aleksandry, podobnie jak Łaziska. Stamtąd pochodzi i w tych okolicach osadziła swoją debiutancką powieść, której premiera miała miejsce w połowie stycznia bieżącego roku.

Tytułowa aleja na okładce nie przekonała mnie. Te modrzewie są bardzo wysokie, może za wysokie, choć może tylko ja mam takie odczucie? Widzimy też kobietę, która zapewne patrzy na dwór przed nią. Czy wypatruje kogoś? Czy sama budowla budzi u niej zainteresowanie? Zapewne więcej można dowiedzieć się z opisu na czwartej stronie okładki, który daje ogólny zarys powieści. Blurb nie jest przesłodzony, bonie ma tu ochów i achów typu „jaka to jest wspaniała książka”.

Poznajmy bohaterów, a przede wszystkim bohaterki powieści, choć panowie również odgrywają ważną rolę. Powieść toczy się dwutorowo. W Łaziskach poznamy losy Wandy Tarkowiak i jej rodziny, zwykłych ludzi, którzy na wsi musieli radzić sobie z codziennym życiem. Jak wiadomo, życie na wsi toczy się wedle pór roku, zależy od tego, jak obrodzi ziemia i czy będzie co włożyć do garnka. Ojciec Wandzi, Stanisław, miał dodatkowy atut w rękach, był znakomitym stolarzem. Dzięki temu jego córka i jego matka nie zaznała biedy i głodu. Jednak był sam, bo jego ukochana żona Hania zmarła przy porodzie.

Są to czasy niełatwe, niedawno zakończyła się pierwsza wojna światowa. Jest rok 1926. Współcześnie poznajemy Barbarę Makowską, prawniczkę w jednej z najbardziej renomowanych firm w stolicy, Humphrey & Morgan. Kobieta ma wiele sukcesów na swoim koncie, ale nie jest lubiana przez współpracowników. Jest niedostępna, opryskliwa i wyniosła i... nie warto wchodzić jej w drogę. Przywodzi na myśl postać Chyłki z powieści Remigiusza Mroza.

Czy coś łączy obie kobiety (oczywiście nie Barbarę i Chyłkę!), tylko Wandę i Barbarę? Wydaje się to wręcz niemożliwe, a jednak… Warto poznać tę niebanalną historię, która pokazuje życie na wsi wśród zwykłych ludzi, ale też życie na dworze. Powieść pokazuje, że miłość nie zna granic. Historyczne tło pozwala przypomnieć historię naszego kraju podczas wojny i Powstania Warszawskiego. Połączenie czasów sprzed stu lat z współczesnością zostało skonstruowane przez panią Aleksandrę mistrzowsko, jakby była to kolejna bestsellerowa powieść. Serdecznie gratuluję i z niecierpliwością czekam na kolejne tak dobre książki autorstwa pani Brody.

"Modrzewiowa aleja"
Aleksandra Broda
Wydawnictwo Novae Res
#współpraca_recenzencka


"Modrzewiowa aleja" to klimatyczna i nostalgiczna powieść historyczna pisana w dwóch strefach czasowych.
Lata tuż przed ll wojną światową i w trakcie trwania wojny.
Tu poznajemy Wandę Tarkowiak - córkę miejscowego stolarza - Stanisława, którą dla zabawy zamierza uwieść młody hrabia Michał Bogdanowicz. Młodzieniec jednak zakochuje się w Wandzi ze wzajemnością. Oświadcza się jej wbrew woli swoich rodziców. Niestety piękny czas i plany przekreśla wybuch wojny. Michał musi walczyć za ojczyznę,a Wanda zostaje w domu ojca w Łaziskach.
Słuch po młodym Bogdanowiczu zaginął,a Wandą zainteresował się niemiecki kapitan - Jurgen Kloss, przez którego młoda Tarkowiakówna doznaje dotkliwiej straty.
Czy Michał się odnajdzie? W jakie kłopoty popadnie Wanda? Co z Jurgenem?
Druga strefa czasowa to lata 2024-2025 i tu poznajemy utalentowaną i zadziorną prawniczkę Barbarę Makowską. Barbara pracuje w dużej kancelarii, nie jest zbyt lubiana ze względu na swój sposób bycia. Do zespołu dołącza Piotr. Znajomość tej dwójki od początku jest bardzo burzliwa. Po jednej z kłótni Barbara znika z kancelarii. Zaszywa się u swojej babci Matyldy na wsi. Podczas przygotowań do remontu w domu babci, znajduje pamiętnik tajemniczej Wandy. Jest zafascynowana jej historią. Postanawia poznać prawdę o tajemniczej kobiecie.
Czy pozna prawdę? Co łączy Basię i Wandę? Jak potoczy się relacja Basi i Piotra?
Na te i inne pytania odpowiedzi znajdziecie czytając tę powieść. Powieść o miłości,stracie, przebaczeniu i poszukiwaniu własnej drogi. Relacjach rodzinnych i międzyludzkich.
Autorka stworzyła realistyczną historię, która skłania do refleksji. Zabiera nas w sentymentalną, ale i trudną momentami podróż, która mimo wszystko niesie nadzieję na lepszy los.
Ja bardzo lubię taką literaturę, jeśli i Tobie jest po drodze ze wzruszeniem polecam.

#wydawnictwonovaeres #novaeres #zaczytani