Janusz Włodarczyk - Kopnięty przez pegaza.
Książka która stała się dla mnie mega pozytywnym zaskoczeniem na początek roku. Składa się z krótkich historii w których występują znane nam postacie z bajek i legend. Choćby smok, Robin Hood, złota rybka. Jednak największe wrażenie na mnie zrobiła współczesna wersja "Dziewczynki z zapałkami". I ta opowieść zostanie ze mną na długo.
Śmiało mógłbym ten zbiór nazwać "współczesne bajki Ezopa". Bo każda z nich niesie jakaś naukę, morał. Jedne są śmieszne, wręcz groteskowe, inne niezwykle refleksyjne i smutne. Myślę, że każdy z nas znajdzie w tych bajkach jakaś naukę dla siebie. Może pokrzepienie, może dawkę uśmiechu, może tą chwilę do zatrzymania się i zastanowienia. Do tego w książce "bajki" przeplatane są wierszami autora. I tak samo jak bajki bywają prześmiewcze, miłosne, jak i o pogodzeniu się że stratą, czasem tą największą.
Autor świetnie przeplata śmiech z łzami w tej książce. Taka slodko-gorzka bajka na nasze czasy.
Świetna pozycja na początek roku

„Kopnięty przez Pegaza” Janusza Włodarczyka to książka, która nie próbuje być idealna - tylko prawdziwa. I właśnie dlatego działa.

Na pierwszy rzut oka wygląda niepozornie. Krótka, lekka forma, opowiadania przeplatane wierszami, motywy znane z bajek i legend. Ale to tylko warstwa wierzchnia. Pod nią kryje się coś dużo bardziej dorosłego: ironia życia, ludzkie słabości, samotność, rozczarowania i momenty, w których człowiek musi spojrzeć na siebie bez upiększeń.

Janusz Włodarczyk bierze znane historie i odwraca je tak, że nagle zaczynają mówić o nas. O współczesności, o relacjach, o świecie, który bywa absurdalny i czuły jednocześnie. Czytasz o bajkowych motywach, a masz wrażenie, że to komentarz do rzeczywistości - tej zwyczajnej, codziennej, czasem niewygodnej.

Nie wszystkie teksty są równe. Jedne są lekkie i przewrotne, inne zostawiają po sobie ciężar i ciszę. Ale właśnie to sprawia, że ten zbiór ma charakter. Nie jest „wygładzony”. Nie próbuje się przypodobać. Raczej zatrzymuje i pyta, co Ty z tym zrobisz.

Najmocniej zostają historie, które trafiają w moment - kiedy coś w życiu się zmienia, kiedy potrzebujesz dystansu albo refleksji. Wtedy te krótkie formy zaczynają pracować dłużej, niż trwa samo czytanie.

„Kopnięty przez Pegaza” to dobra książka na wieczór, na kawę, na chwilę oddechu. Czyta się szybko, ale myśli po niej zostają. I mam wrażenie, że właśnie takie lektury pamięta się najdłużej - nie te perfekcyjne, tylko te, które coś w środku poruszą, nawet jeśli nie do końca umiesz to nazwać.