Bardzo krótka książeczka autora, z którym spotkałem się po raz pierwszy. To nie jest klasyczna powieść z wyraźną fabułą i mocno zaznaczoną akcją. Bardziej przypomina zapis pewnego stanu ducha, próbę wejścia do głowy człowieka, który od dłuższego czasu mierzy się z samotnością, zniechęceniem i jakimś wewnętrznym pęknięciem. Już sam punkt wyjścia jest prosty, ale znaczący. Główny bohater po wielu tygodniach siedzenia w domu w końcu wychodzi na zewnątrz i próbuje jeszcze raz skonfrontować się ze światem. Nie wiemy dokładnie, dlaczego wcześniej był zamknięty. Można się tylko domyślać, że chodzi o jego trudny stan psychiczny i o próbę przełamania czegoś, co go dusiło od środka. To niedopowiedzenie akurat pasuje do tej książki, bo ona bardziej buduje nastrój niż daje gotowe odpowiedzi. Bohater wychodzi więc do ludzi, próbuje się w tym świecie na nowo odnaleźć, ale bardzo szybko okazuje się, że nic nie działa tak, jakby chciał. Spotyka właściciela baru, obserwuje grupę pijanych nastolatków, później trafia na znane mu kobiety. Te sceny nie są może rozbudowane, ale każda z nich coś odsłania. Każde takie spotkanie zamiast zbliżać go do innych jeszcze mocniej pokazuje, jak bardzo jest od nich oddzielony. On chyba szuka bliskości, rozmowy, jakiegoś znaku, że da się jeszcze wrócić do ludzi, ale wszędzie trafia na mur obojętności albo zwyczajnego niedopasowania. I właśnie to robi na mnie największe wrażenie w tej książce. Nie to, co się dzieje, bo wydarzeń jest tu niewiele, ale to, jaki klimat autor potrafi zbudować wokół tej krótkiej wędrówki. Wszystko jest przesiąknięte rozczarowaniem, poczuciem obcości i takim zmęczeniem światem, który nie potrafi dać człowiekowi tego, czego ten naprawdę potrzebuje. Patrzy na rzeczywistość jak ktoś, kto chciałby jeszcze w coś uwierzyć, ale z każdą chwilą coraz mocniej utwierdza się w przekonaniu, że raczej nic go już tu nie czeka. W trakcie tej drogi pojawiają się też bardziej refleksyjne momenty. Mówi choćby o tym, że jesteśmy tacy, jakimi czyni nas społeczeństwo. To jedno z tych zdań, które dobrze oddaje sens całej książki. Bo tu nie chodzi tylko o jednostkowy kryzys jednego człowieka, ale też o zderzenie jego wrażliwości z rzeczywistością, która wydaje się chłodna, obojętna i pusta. To książka o szukaniu sensu, ale też o tym, jak łatwo się na tym szukaniu potknąć. O próbie powrotu do świata, która kończy się jeszcze większym zamknięciem. Najbardziej przejmujące jest chyba to, że ulga pojawia się dopiero wtedy, gdy bohater znowu zostaje sam. Dom, który na początku wydawał się symbolem izolacji, na końcu staje się jedynym miejscem, gdzie może odetchnąć. I to zostawia po lekturze dość mocne wrażenie. Zmęczona głowa to książka skromna, krótka i pozornie prosta, ale ma w sobie coś prawdziwego. Nie daje wielkich odpowiedzi, nie prowadzi do żadnego oczyszczenia, ale dobrze pokazuje stan człowieka, który chciałby jeszcze wrócić do życia, tylko nie bardzo potrafi znaleźć do niego drogę.