W książce są trzy różnorodne i nie powiązane ze sobą historie kobiet. Każda z nich jest poruszającą opowieścią o stracie, tęsknocie i poszukiwaniu siebie, mimo wszystkich przeciwności losu.
Książka uderza czytelnika swoją autentycznością i emocjonalną głębią. Bohaterki są wyraziste, nieidealne, a przez to tak bardzo ludzkie.
Anna, mierząca się z niewyobrażalną tragedią, porusza swoją walką o przetrwanie i odnalezienie sensu życia na nowo. Chociaż momentami ta pierwsza historia była mocno przerysowana to i tak byłam ciekawa jej zakończenia i tego czy Anna się pozbiera.

Renata wnosi do historii świeżość i bunt, a jej relacja z Beatą dodaje opowieści subtelności i ciepła, jednocześnie pokazując, jak bardzo potrzebujemy bliskości. Porusza także ważny problem jakim jest odrzucenie społeczne, lincz za poglądy i uczucia.

Z kolei historia Magdaleny i Moniki to przejmujący obraz tego, jak przeszłość potrafi kształtować teraźniejszość i jak trudno uwolnić się od dawnych ran. Prześladowanie szkolne może się ciągnąć za człowiekiem latami, mocno rzutując na jego przyszłość. Ta historia podobała mi się najbardziej.

Autor z dużą wrażliwością prowadzi czytelnika przez emocjonalne krajobrazy swoich bohaterek. Nie ma tu sztuczności ani przesady. Mamy szczerość, która sprawia, że łatwo odnaleźć w tych historiach cząstkę siebie. Narracja jest płynna, mamy tutaj sporo refleksji, które zostają z czytelnikiem na długo po zakończeniu lektury. Każda z historii też zawiera w sobie jakieś przesłanie, być może nawet morał. Na pewno skłania czytelnika do zastanowienia się nad swoim życiem, otoczeniem i postępowaniem.
Ta książka pokazuje, że choć każda z kobiet idzie inną drogą, łączy je pragnienie szczęścia i potrzeba bycia zrozumianą.
Zdecydowanie warto po nią sięgnąć.

Kiedy zobaczyłam tytuł i nazwisko autora poczułam ciekawość pomieszaną z lekkim zaskoczeniem. Mężczyzna piszący o kobiecym spojrzeniu? Brzmi ryzykownie, ale obiecująco. I wiecie co? Autor mnie zaskoczył. Pozytywnie.

To nie jest książka, która pędzi na złamanie karku. Raczej spokojnie rozkłada przed Tobą lustro i mówi: „Patrz”. Fabuła toczy się niespiesznie, ale wcale nie nuży, bo tu chodzi o detale, o codzienne gesty, o rozmowy, które nosimy w sobie latami. Żadnych sztucznych dramatów, żadnych bohaterów z tektury.

„W kobiecym zwierciadle” to zbiór trzech poruszających historii – każda z nich to osobne zwierciadło, w którym przeglądają się kobiety na życiowym zakręcie. Autorem jest Michał Dąbrowski, a książka ukazała się nakładem wydawnictwa Novae Res. To literatura obyczajowa, która wchodzi głęboko w psychikę bohaterek i nie unika trudnych tematów.

Co znajdziesz w środku?
Trzy odrębne historie – bohaterki nie są ze sobą powiązane, ale łączy je jedno: chcą być szczęśliwe, choć każda wybiera inną drogę, by to osiągnąć.

Anna mierzy się z niewyobrażalną stratą – po śmierci męża i syna próbuje odnaleźć siłę, by żyć dalej dla siebie i młodszego dziecka. Jej świat zmienia się, gdy po wypadku zaczynają ją nawiedzać zbyt realne wizje.

Renata to zadziorna i porywcza dziewczyna, która po śmierci ojca ucieka do miasta, by zacząć wszystko od nowa. Nie spodziewa się jednak, że spotkanie z sąsiadką Beatą otworzy przed nią drzwi do bliskości, której skrycie pragnęła.

Magdalena i Monika – dawne znajome, które wciąż żyją w cieniu nierozliczonych krzywd. Jedna kroczy przez życie z podniesioną głową, przekonana o własnej sile. Druga ukrywa przed światem blizny, które pozostały jej po spotkaniu z tą pierwszą.

To opowieści o wychodzeniu z depresji, zakochiwaniu się i szukaniu sensu życia na nowo. Jest tu też mowa o szkolnej przemocy i poniżaniu, a także trudnych tematach jak alkoholizm czy ostracyzm na tle orientacji seksualnej.

Bohaterowie są prawdziwi, czasem do bólu. Ich emocje nie są podkręcone dla efektu – po prostu są. I to działa. Czytałam z zapartym tchem nie dlatego, że działo się dużo, ale dlatego, że czułam, że to mogłyby być historie mojej przyjaciółki, mojej mamy, moje. Momentami robiło się niespokojnie, innym razem czułam ogromną czułość.

Styl autora? Skąpy w słowa, ale za to celny. Żadnego przesłodzenia, żadnego moralizowania. Autor pisze jak ktoś, kto naprawdę słuchał kobiet. I to czuć na każdej stronie.

Dla kogo?
Dla Ciebie, jeśli lubisz literaturę obyczajową z psychologicznym pazurem. Dla Ciebie, jeśli masz dość brawurowych akcji i potrzebujesz historii, która zostaje pod skórą. I dla Ciebie, jeśli chcesz zobaczyć, jak męskie pióro może oddać kobiece światło i cień. Ale uwaga – wrażliwcom polecam chusteczki.

Moja ocena: 8/10

BRUNETTE BOOKS