„Sobie do poduszki” to poezja bliska skóry i codzienności. W tym zbiorze miłość, macierzyństwo i żałoba nie są hasłami. Są kawą stygnącą na parapecie, zapachem kołnierzyka, listopadowym światłem nad cmentarzem. Wiersze krótkie, rytmiczne i precyzyjne, które z anafor i wyliczeń budują bezpośredni, wciągający puls.

Podmiot liryczny – dojrzała kobieta, córka i matka – mówi szeptem, ale bez taryfy ulgowej. Gałęzie za oknem, kasztany, chryzantemy, deszcz – a więc estetyka jesieni – nadaje emocjom porządek. Daty i miejsca (Piastów, Warszawa, Krynica Morska) tworzą mapę pamięci, która prowadzi czytelnika jak nić Ariadny. Dykcja jest prosta, odważna w ciszy. Rytm krótkich fraz niesie to, co najważniejsze. To poezja dokumentalna i czuła: notuje gesty i ocala drobiazgi.

Zbiór wierszy Agaty Rudzkiej otwiera przestrzeń rozmowy z tymi, których brakuje, i z tymi, którzy są najbliżej. Weź ten tomik wieczorem, odłóż nad ranem – wrócisz.

• Rodzaj literatury: Poezja
• Wydawca: Poesis, 2026
• Format: 145x205mm
• Wydanie: Pierwsze
• Liczba stron: 92
• ISBN: 978-83-8423-447-1

Ta publikacja nie została jeszcze zrecenzowana.

Napisz pierwszą recenzję