Patryk, Laura, Dominik i Joanna nie mieli dobrego startu w życie. Dorastali w domach, w których zamiast ciepła, bezpieczeństwa i bezwarunkowej miłości panowały chłód, strach i przemoc. Zamiast mamy, taty i kochających dziadków byli matka, ojciec i babka — dorośli, którzy własne niepowodzenia, frustracje i niespełnione ambicje wyładowywali na dzieciach.

Dzieci, zamiast uczyć się świata, empatii i budowania relacji, musiały nauczyć się przetrwania. Czytania w myślach dorosłych. Rozpoznawania nastrojów po tonie głosu, spojrzeniu, trzasku drzwi. Jedna pomyłka, jedno źle odczytane milczenie kończyły się wyzwiskami, upokorzeniem albo siniakami, które znikały z ciała szybciej niż z pamięci.

Konsekwencją dorastania w dysfunkcyjnych rodzinach stały się traumy, uzależnienia, rozbita psychika i połamane życiorysy. To książka o dzieciach, które nigdy nie miały prawa być dziećmi, a zbyt wcześnie musiały stać się dorosłe.

Dla wielu dzieci lat 80. i 90. taka rzeczywistość była codziennością. Dziś, jako dorośli, wychowują własne dzieci i próbują zrobić wszystko, by nie powielać „rodzinnych tradycji” bólu i milczenia. Jedni wyszli z tych domów silniejsi, zahartowani przez cierpienie. Inni wciąż walczą — z lękiem, gniewem, poczuciem winy. Są też tacy, którzy przegrali tę walkę lub nawet nie mieli już siły jej podjąć.

To niezwykle bolesna i wstrząsająca książka. Każda historia boli, zostaje pod skórą i nie pozwala o sobie zapomnieć. Autorka niczego nie ubarwia, nie upraszcza ani nie epatuje dramatyzmem. Pisze prosto, surowo i przez to jeszcze mocniej. Pokazuje prawdę — taką, która boli, ale jest potrzebna.

Ta książka brutalnie obnaża ludzkie dramaty i słabości. Przypomina, że blizny, które nosimy w sobie, nie muszą być widoczne, by krwawić. Że za uśmiechem, sukcesem czy pozorną normalnością często kryją się dziecięce lęki i niewypowiedziane krzywdy.

A jednak — mimo całego ciężaru — ta historia daje drobną, ale ważną iskrę nadziei. Pokazuje, że zmiana jest możliwa. Że świadomość, nazwanie bólu i odwaga, by się z nim zmierzyć, mogą przerwać wielopokoleniowy łańcuch przemocy.

To nie jest łatwa lektura. To książka, którą się nie tyle czyta, co przeżywa. I choć momentami chce się ją odłożyć, warto przez nią przejść — bo zmusza do refleksji, uwrażliwia i przypomina, jak ogromną odpowiedzialnością jest bycie dorosłym w życiu dziecka.
Wydawnictwu serdecznie dziękuję za egzemplarz do recenzji.

"Naznaczeni traumą Droga ku wolności"
Urszula Rauba
Wydawnictwo Novae Res
#współpraca_recenzencka


Jak wiele historii noszą w sobie ludzie mijani każdego dnia na ulicy? Co kryje się pod maską uśmiechu? Zastanawialiście się kiedyś nad tym?
143 strony, które czytałam ze ściśniętym gardłem. Niełatwa i poruszająca do głębi historia Patryka, Laury, Dominika i Joanny. Każde z nich na swój sposób przeżywało trudne dzieciństwo. Ojciec pijak i awanturnik,matka alkoholiczka gnębiąca córkę cierpiącą na epilepsję,babka sadystka i ojciec przemocowiec, chłopak, który zszedł na złą drogę już jako nastolatek. Co łączy tych ludzi? Trauma, którą zostali naznaczeni w dzieciństwie. Czy jako dorośli już ludzie potrafią stworzyć zdrowe relacje i zapomnieć o tym, co ich spotkało? Kim po latach stają się ludzie krzywdzeni w dzieciństwie?
Autorka z dużą wrażliwością kreśli portrety psychologiczne bohaterów. Przedstawia czytelnikowi czym jest cierpienie i w jaki sposób się objawia. Pani Urszula postawiła na emocjonalną prawdę, dlatego książka ta porusza jednocześnie nie przytłaczając nadmiarem dramatyzmu.
"Naznaczeni traumą" to wymagająca lektura, skłaniająca do przemyśleń. Myślę jednak, że bardzo potrzebna. W mojej pamięci pozostanie na długo.

Lubicie lektury poruszające trudne, ciężkie emocjonalnie tematy?
W tej książce poznacie historie Patryka, Laury, Dominika i Joanny, których dzieciństwo było okraszone złem, patologią, brakiem miłości, przemocą i wszystkim tym czego żadne dziecko nie powinno doświadczyć. Książka stanowi zapis ich wspomnień sprzed lat oraz tego jak różne wydarzenia znacząco wpłynęły na obecne życie.
Tata 8-letniego Patryka po powrocie z pracy zmienia się przeważnie w Ojca-Pijaka, wyładowującego swoje żale na chłopcu.
14-letnia Laura cierpi na epilepsję, czego nie rozumie i nie akceptuje najbliższa jej osoba – matka, która z tego powodu popada w alkoholizm, a po pijaku wypomina córce jej chorobę i wini ją za nią.
W domu 17-letniego Dominika panuje przesadny pedantyzm, matka ma manię czystości i wprowadza życie pod linijkę, często wyżywając się na synu za najdrobniejszy „bałagan”.
10-letnią Joannę i jej rodzeństwo wychowuje ojciec i babcia (matka pracuje za granicą). Obydwoje wprowadzają w domu dyscyplinę i terror, a dzieci muszą żyć pod ostre dyktando dorosłych.
Może to krótka forma tej książki, a może to, że naczytałam się już w życiu podobnych historii, może to podejście autorki do tematu „na zimno”, ale nie wywarła ona na mnie takiego wrażenia jak myślałam, że wywrze. Najbardziej poruszyła mnie historia Laury, nie mogłam pojąć jak można dziecko obarczać winą za chorobę i jeszcze wyżywać się na nim czy celowo nie udzielać pomocy.
Wiadomo, że dzieciństwo mocno determinuje dalsze życie. Dorastanie w patologicznym domu wpływa bardzo na znajomości jakie zawiązujemy, na związki w jakie wchodzimy lub z jakich nie możemy się wyrwać czy nawet jakimi jesteśmy rodzicami. Zabrakło mi jednak w tej książce głębszej analizy i całościowego podsumowania tematu. Dla mnie była po prostu za krótka, jak na tematy jakie podejmuje, chociaż przyznam, że sama atmosfera smutku, niezrozumienia, próby wyrwania się z piekła jest ujęta w bardzo dobry i poruszający sposób.
Książka na szczęście pozostawia ten promyk nadziei, że zawsze można się wyrwać ze swojego piekła. I chociaż zazwyczaj jest to kręta i długa droga to trzeba mieć nadzieję na lepsze jutro.