„Lawiny i popioły” to tomik pisany jak spowiedź i raport z pola walki o oddech. W tych tekstach dom bywa klatką – „W moim domu nie ma miejsca na pisanie” – a przemoc ma twarz nałogu: „Przemoc to nałóg / Narkotyk i żądze”.

Podmiot liryczny raz oskarża, raz prosi o łaskę, mierząc się z demonami, które „chodzą w nocy” i nie pozwalają zasnąć, nawet gdy świat udaje normalność. Pojawiają się też religijne rekwizyty i gorzka metafizyka – anioł zwabiony pacierzem – jakby sumienie szukało języka, żeby nazwać winę. Obok popiołu jest jednak uporczywy ruch ku życiu: „Spiesz się powoli / Dziś boli / Lecz / Tylko boli”.

Zbiór prowadzi przez pamięć, wstyd i potrzebę oczyszczenia, trzymając rytm i komunikatywną frazę. To poezja bez znieczulenia: prosta w słowach, gęsta w ciężarze, zostawiająca w wersach miejsce na własne doświadczenie i stawiająca pytania: „Może doskonałym / Jest to, co nie szkodzi”.

• Rodzaj literatury: Poezja
• Wydawca: Poesis, 2026
• Format: 145x205mm
• Wydanie: Pierwsze
• Liczba stron: 76
• ISBN: 978-83-8423-547-8

Ta publikacja nie została jeszcze zrecenzowana.

Napisz pierwszą recenzję