Kiedy pierwszy raz wzięłam tę książkę do ręki, poczułam ten dreszczyk niepokoju, który towarzyszy historiom balansującym na krawędzi. „Granice moralności” już od pierwszych stron wciągają w wir pytań, na które boimy się poznać odpowiedzi. Klimat? Gęsty, momentami wręcz duszny, ale taki, od którego nie sposób się oderwać.

Fabularnie mamy tu coś więcej niż prosty podział na dobrych i złych. Magdalena Chomiuk serwuje nam historię, która zmusza do myślenia. Co zrobisz, gdy prawo nie idzie w parze z ludzką sprawiedliwością? Gdzie przebiega ta tytułowa granica? Autorka nie daje łatwych odpowiedzi, a to sprawia, że książkę czyta się z zapartym tchem, ciągle zastanawiając się „co dalej?".

Ach, bohaterowie… Są tak skomplikowani, że aż autentyczni. Nie ma tu postaci idealnych. Każdy ma swoje demony, motywacje, które zrozumiemy, nawet jeśli ich nie zaakceptujemy. Ta historia wywołuje cały wachlarz emocji: od złości, przez frustrację, aż po głębokie współczucie. Kilka razy złapałam się na tym, że musiałam odłożyć książkę na chwilę, bo emocje mnie przytłaczały.

Tempo akcji jest naprawdę dobrze skrojone. Magdalena Chomiuk nie zwalnia, ale też nie wpada w przesadny pośpiech. Momentami akcja pędzi jak w thrillerze, by za chwilę zwolnić, dając nam czas na przeanalizowanie sytuacji razem z bohaterami. Styl pisania jest bardzo wciągający. Autorka ma dar opisywania emocji w sposób, który sprawia, że czujemy je na własnej skórze.

Dla kogo to będzie strzał w dziesiątkę?
Jeśli lubicie książki obyczajowe z mocnym, mrocznym zacięciem, a do tego nie boicie się historii, które rozmywają granice między tym, co słuszne, a tym, co zakazane – to „Granice moralności” są właśnie dla Was. Dla czytelników, którzy cenią sobie literaturę zostawiającą ślad i zmuszającą do własnych przemyśleń.

To książka, która rozjechała mnie emocjonalnie. Porusza trudne tematy, ale robi to z wyczuciem i ogromną dawką autentyczności. Polecam z czystym sumieniem, choć ostrzegam – po lekturze długo nie daje o sobie zapomnieć.

Moja ocena: 9/10

BRUNETTE BOOKS

Lubicie historie nieszablonowe? Takie, które intrygują tak bardzo, że nie sposób odłożyć książki przed jej przeczytaniem?
Ja lubię, więc sięgnęłam po tę powieść, która zaciekawiła mnie bardzo intrygującym opisem. Czy treść okazała się równie ciekawa? Zapraszam na opinię.
Matylda budzi się w ciemnym pomieszczeniu. Nie wie, skąd się tam wzięła i co się wydarzyło. Jedyne, co pamięta, to własne imię. W długim korytarzu zauważa liczne drzwi, po przekroczeniu których zaczynają wracać jej wspomnienia. Wydarzenia, do których wraca, nie są w kolejności chronologicznej, ale ktoś ukazuje jej akurat te momenty, a nie inne. Kto? Dlaczego? I co właściwie się wydarzyło? Po odpowiedzi odsyłam do książki.
Powiem Wam, że ta historia niesamowicie mnie wciągnęła. Książkę pochłonęłam "na raz", napędzana ciekawością, o co właściwie chodzi. Razem z główną bohaterką śledziłam wycinki z jej życia, ukazujące, jak z ciepłej i pełnej ideałów dziewczyny staje się materialistką i egoistką, dbającą wyłącznie o siebie. Z napięciem śledziłam, jak się to wszystko potoczy, a końcówka mnie zaskoczyła. To bardzo wciągająca opowieść, od której nie mogłam się oderwać. Ja spędziłam z tą książką bardzo ciekawy wieczór, jak najbardziej polecam!

[współpraca recenzencka]