Czasem nasze życie, choć wygląda na stabilne i ułożone, nie przynosi nam szczęścia. Tak było w przypadku 30-letniej Natalii. Ma stabilną pracę przy korporacyjnym biurku, mężczyznę, z którym planuje swoją przyszłość. Czego można chcieć więcej? W sumie dużo, bo jej życie jest nudne, przewidywalne, a praca ani trochę nie sprawia jej satysfakcji. Kobieta coraz bardziej czuje wewnętrzny niepokój, coraz mniej ma siłę i ochotę na pracę, ciężko jej się skupić, zaangażować na odpowiednim poziomie. Pragnie, aby coś się zmieniło, a jednocześnie boi się zrobić ten pierwszy krok, który by spowodował, że te zmiany nadejdą.
Pewnego dnia jednak Natalia dochodzi do pewnej granicy i ma wszystkiego dość. Postanawia, chociaż na chwilę oderwać się od codzienności i odwiedzić babcię, którą bardzo kocha, a nie widziała się z nią długi czas. Kobieta wsiada do pociągu i wyrusza nad morze. To początek zmian w życiu Natalii, decyzji, które będzie musiała podjąć, nowych znajomości, które wiele zmienią. Jak potoczą się losy kobiety? Czy wyjazd do babci był dobrą decyzją? Czy Natalia odnajdzie szczęście? Czy ułoży swoje życie tak, aby było dla niej satysfakcjonujące?

Książka to ponad 600 stron, a na nich naprawdę ciekawa i wciągająca historia. Przy tak grubych pozycjach często mam wrażenie, że tekst jest „naciągany”, że można by było go skrócić. W przypadku tej książki tak nie było. Każde zdanie, każde słowo, każde zdarzenie było niezbędne, aby historia była dobra. Mnie zdecydowanie się podobała, a czas z nią spędzony uważam za naprawdę udany.
To historia o życiu, które nie sprawia przyjemności bohaterce, jest nudne, przewidywalne, monotonne. To opowieść o zmianach, nowych znajomościach, powrocie do tego, co kiedyś sprawiało przyjemność, miłości i wiele więcej. Historia jest dość rozbudowana, dużo się w niej dzieje, a to sprawiło, że ja nie nudziłam się z nią ani przez chwilę.
Akcja sprawnie poprowadzona, z ciekawymi zwrotami. Książkę czytało się dość szybko, a podczas czytania towarzyszyło mi wiele emocji. Dla mnie była to pozycja na jeden wieczór (no dobra ze znaczącym skróceniem czasu na sen, jednak było warto).

Główną bohaterką jest Natalia. Poznajemy ją, kiedy mieszka z Bartkiem, mężczyzną, z którym planuje przyszłość, kiedy czuje wypalenie zawodowe, a każdy jej dzień wygląda tak samo, jak poprzedni. Kobieta czuje się z tym źle, pomału do niej dociera, że pora na zmiany. Obserwujemy jej kroki naprzód, powolne zmiany, jakich dokonuje. Osobiście ją polubiłam.

„Woda księżycowa” to książka, z którą miło spędziłam czas, która mnie się podobała, którą moim zdaniem warto przeczytać.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA