Lubię debiuty. Czarny Staw chyba mogę zaliczyć do takich, ponieważ nie znalazłem w Internecie żadnej innej książki pani Eweliny Sąsary. Zaintrygował mnie sam tytuł (na początku myślałem, że akcja będzie się toczyć w górach), a następnie opis na czwartej stronie okładki:

„Kto raz spojrzy w głąb tego stawu, już nigdy nie będzie taki sam.”

Gdy zobaczyłem, że wydawnictwo wskazało na okładce, że to powieść sensacyjna, od razu zdecydowałem się ją przeczytać. Próbowałem znaleźć więcej informacji o autorce. Na jej Facebooku znalazłem tylko to:

„Cześć, jestem Ewelina. Piszę to, co mi w duszy gra, tworząc historie pełne emocji i wyobraźni.”

Premiera książki odbyła się niedawno, bo 25 lutego, więc lektura jest świeżynką. Zanim jednak zajmiemy się bohaterami, warto pochylić się nad zjawiskową okładką. Ta bije surowością, czernią i chłodem. Widzimy kobietę, która jakby bezwiednie wchodzi do wody, której kolor jest od razu wiadomy. I ta ręka! Jeszcze bardziej czarna, hipnotyzująca i niepokojąca. Dodatkowo nie byłem w stanie, patrząc na okładkę, wywnioskować, o czym tak naprawdę może być lektura. Choć po przeczytaniu mogę dodać, że zbudowała ona klimat i idealnie wpisała się w treść.

Jak napisać recenzję, by nie zdradzać za dużo, żeby czytelnik mógł sam wyrazić swoją opinię? Wiadomo, mamy opis na okładce. Wiemy, że główną bohaterką powieści jest Natalia, młoda kobieta, której życie nie układa się najlepiej. Jest po rozwodzie, nie tak miało się skończyć jej życie. Drugim istotnym bohaterem jest Marcin, któremu życie u boku kobiety nie ułożyło się. Tych dwoje ludzi przypadkiem zostaje porwanych i przetransportowanych do dalekiej i niedostępnej Syberii. W jakim celu? O tym dowiecie się z kart powieści.

Akcja jednak nie toczy się tylko współcześnie. Autorka połączyła pewne wydarzenia historyczne. Po pierwsze, przypomniała o plemieniu Ewenków. To oni byli rdzenną ludnością odległej Syberii, zamieszkującą rozległe obszary Rosji, od Jeniseju aż po Daleki Wschód. Tradycyjnie byli koczownikami, zajmowali się hodowlą reniferów, łowiectwem i życiem w ścisłej harmonii z naturą. I to oni byli świadkami pewnego wydarzenia, które miało miejsce 30 czerwca 1908 roku nad syberyjską tajgą w dorzeczu rzeki Podkamienna Tunguzka. Doszło wtedy do potężnej eksplozji w atmosferze, a fala uderzeniowa powaliła około 80 milionów drzew na obszarze ponad 2000 km².

Dosyć ciekawe połączenie, ale to i tak nie wszystkie fakty. O nich musicie przeczytać sami. Dodam tylko, z perspektywy recenzenta, że temat jest bardzo interesujący, coś nowego i zaskakującego, jednak czasem brakuje płynności. Miejscami czytałem tekst jakbym czytał kronikę. Mimo to całość zasługuje na wysoką ocenę i liczę na kolejne nieoczywiste projekty pani Eweliny.

Życie Natalii nie jest piękne i kolorowe. Jest po rozwodzie, mieszka z rodzicami, walczy z depresją. Jednak stara się jakoś żyć, jakoś poukładać sobie wszystko od nowa. Pewnego dnia, kiedy wraca samochodem do domu, dochodzi do wypadku. Wtedy jeszcze nie wie, że wszystko było zaplanowane, a jej życie mocno się zmieni.
Natalia oraz Marcin zostają porwani. Oboje trafiają na Syberię i teraz od nich zależy, jak wszystko się potoczy. Dostają instrukcję oraz misję do wypełnienia. Mają odnaleźć owiany legendą czarny staw. Nic jednak nie będzie łatwe, na każdym kroku czyha zagrożenie, a oni staną przed wieloma trudnymi decyzjami. Dlaczego ktoś każe im odnaleźć staw? Co tak ważnego w nim jest? Jakie zagrożenie na nich czeka? Czy sobie poradzą? Czy przeżyją?

Mnie historia, jaką znalazłam w książce, się podobała. Uważam, że była ciekawa, wciągająca, zupełnie inna niż wszystkie (a przynajmniej nie przypominam sobie, żebym czytała coś podobnego). To opowieść o porwaniu, walce o przetrwanie i wiele więcej, jednak o czym jeszcze nie mogę Wam zdradzić.
Sporą zaletą według mnie jest fakt, że czytamy ją z perspektywy wielu bohaterów. Takie rozwiązanie pozwoliło mi naprawdę wiele zrozumieć, lepiej wczuć się w historię.
Akcja sprawnie poprowadzona, ze zwrotami, które mnie potrafiły zaskoczyć. Książkę czytało się szybko, a podczas czytania towarzyszyło mi wiele emocji. Mnie wciągnęła na tyle, że przeczytałam całą w jeden wieczór.

Bohaterowie ciekawi, dobrze wykreowani. Jednak tym razem nie zdradzę Wam nic więcej niż w zarysie historii (nie da się jednocześnie, nie zdradzając zbyt wiele ważnych faktów). Według mnie warto ich poznać.

„Czarny staw” to książka dzięki, której przeżyłam ciekawą przygodę. Mnie się podobała i z przyjemnością polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Lubicie książki nawiązujące do faktycznych zdarzeń, które nie do końca zostały wyjaśnione?

Słyszeliście pewnie o katastrofie tunguskiej. W internecie można znaleźć mnóstwo informacji na ten temat, więc w skrócie:
30 czerwca 1908 roku w tajdze w środkowej Syberii nad rzeką Podkamienna Tunguzka doszło do gigantycznego wybuchu. Eksplozja ta powaliła drzewa w promieniu 40 km, widziana była w promieniu 650 km, słyszana w promieniu 1000 km, niezwykle zaś silny wstrząs zarejestrowały wówczas sejsmografy na całej Ziemi.
Byłam przekonana, że katastrofę tę wywołał upadek meteorytu, ale, jak się okazuje, sprawa ta jest bardziej tajemnicza, ponieważ nie odnaleziono krateru, który powinien powstać po uderzeniu meteorytu w ziemię. Jak to zwykle w takich sytuacjach bywa, powstało mnóstwo teorii wyjaśniających eksplozję, od naukowych, jak meteoryt, po fantastyczne, jak UFO.

Katastrofa ta została wykorzystana w fabule książki, o której chcę Wam dziś opowiedzieć.
"Czarny staw" to powieść bardzo wciągająca. Akcja rozpoczyna się od pierwszej strony, nie pozwalając odłożyć książki aż do końca. Fabuła biegnie wielotorowo, czytelnik ma możliwość obserwować wydarzenia z roku 1908, 1972 i 2021, poznając stopniowo elementy układanki, które w finale łączą się w zgrabną całość. Bohaterowie są bardzo dobrze wykreowani, nie są tylko postaciami z imieniem i nazwiskiem. Autorka ukazuje ich codzienne życie, przez co stają się wielowymiarowi i autentyczni. Sama fabuła jest moim zdaniem zbyt uproszczona, może ze względu na to, że na około 230 stronach autorka zawarła zbyt wiele pomysłów. Siłą rzeczy więc bohaterowie bez problemów trafiają tam, gdzie chcą, bez wysiłku obezwładniają przeciwników, a płomienne uczucie wybucha niemal natychmiast. Niemniej, pomysł na książkę jest fantastyczny i powieść czyta się bardzo dobrze. Autorka zostawiła sobie furtkę do kontynuacji, więc mam nadzieję, że pojawi się drugi tom. Ja bardzo chętnie po niego sięgnę. Reasumując, pomimo kilku niedociągnięć, "Czarny staw" to bardzo udany debiut, polecam!

[współpraca recenzencka]