„Tylko raz w życiu zadziałała impulsywnie i zdarzyło się to dopiero niedawno, na urlopie. Nie wyszła na tym źle, wręcz przeciwnie. Otworzyła oczy na nowe możliwości, spojrzała na życie z zupełnie innej perspektywy i zobaczyła, że są ludzie, którzy żyją inaczej. Może tego jej właśnie było trzeba?”

Ta książka wciąga nie tylko fabułą, ale przede wszystkim atmosferą. Dominika zabrała mnie tym razem do Szkocji, która pachnie mokrą trawą, wrzosem, mgłą i wolnością. Zamki, dawne legendy i chłodny wiatr tworzą klimat, w którym łatwo się zanurzyć.

Ania po powrocie z gorącej Katalonii próbuje odnaleźć się w codzienności, ale czuje, że coś się zmieniło. Jedna decyzja staje się punktem zwrotnym, a ona staje przed kolejnym życiowym zakrętem i wyjeżdża do Szwecji. I to właśnie tam odkrywa czego pragnie oraz to, że chce żyć po swojemu, a nie spełniać innych oczekiwań. Powoli odnajduje w sobie siłę, odwagę i pragnienia, które pragną w końcu wyjść z ciemności i dać jej rozkosz oraz wolność, której pragnie. A pojawienie się Iana dodaje jeszcze więcej emocji, namiętności, napięcia, ale i ciepła. Tak jak poznawanie historii Joanny, gdy ta dzieliła się swoimi wspomnieniami z Anią.

„Nie raz bywało lepiej, raz gorzej. Uważam, że związek dwojga ludzi to sinusoida, której dynamika zmienia się w zależności od tego, co przyniesie życie. Jak sobie z nią poradzimy i czy przyjmiemy ją za naturalną dla naszego związku, zależy tylko od nas…”

Dominika w „Zapach szkockich nocy” zabrała mnie i główną bohaterkę w podróż nie tylko po pięknym kraju, ale przede wszystkim w podróż w głąb siebie. Bo wiele osób może w momencie czytania odnaleźć cząstkę siebie. Relacja z Ianem to nie tylko dodatek, to lustro, w którym widzi się swoje pragnienia i emocje. Tak samo można tam odnaleźć cząstkę w historii Joanny. Bo jest tak jakby w jednej książce, były zawarte dwie historie Ani i Joanny. I każdy, kto będzie czytać odnajdzie tu swoje obawy, wahania, pragnienia a przede wszystkim pomyśli o tym, czego tak naprawdę chcę. To nie jest zwykła opowieść o nowym początku, to historia o kobiecie, która powoli odzyskuje własny głos. Dominika pisze lekko, obrazowo i emocjonalnie. Nie przytłacza, ale porusza i pokazuje, że nigdy nie jest za późno na odnalezienie i zawalczenie o siebie. Ta historia wciąga, ciekawi i jest pełna ognia. Bo niekiedy wystarczy jeden krok w nieznane, by odnaleźć siebie. Ale to jeszcze nie jest koniec przygód i szukania siebie przez Anię, bo czeka na nią kolejna podróż i szczerze już jestem jej bardzo ciekawa i tego, co Dominika przygotuje dla niej i nas. Gorąco polecam.