„Niechciane przeznaczenie” Szymona „Niornu” Biadasza to jeden z tych debiutów, przy których naprawdę widać ogrom pomysłów. I chyba właśnie z tym mam największy problem - momentami miałam wrażenie, że autor chciał zmieścić w jednej książce zdecydowanie więcej, niż było na to miejsca.

Historia zaczyna się mocno. Salv traci wszystko, co znał, razem z Mei ucieka przed tajemniczą organizacją, a chwilę później trafia do zupełnie innego świata. Magia, elfy, niezwykłe stworzenia, pradawna broń, tajemnice związane z pochodzeniem bohatera… dzieje się naprawdę dużo. I to właściwie przez większość książki. Nie ma tutaj większych przestojów, dlatego „Niechciane przeznaczenie” czyta się bardzo szybko.

Najbardziej kupiła mnie jednak relacja Salva i Mei. To zdecydowanie mój ulubiony element tej historii. Nie potrzebowali romantycznego wątku, żeby pokazać, jak ważni są dla siebie. Ich przyjaźń, wzajemna troska i to, że w całym tym chaosie próbują być dla siebie oparciem, wypadają naprawdę naturalnie.

Podobał mi się też sam świat. Widać, że autor ma bardzo bujną wyobraźnię, a fantastyczne stworzenia i ilustracje tylko dodają całości klimatu. Szczególnie interesujące okazały się dla mnie tajemnice dotyczące przeszłości Salva i jego rodziny. To właśnie one sprawiły, że byłam ciekawa, dokąd ta historia jeszcze zmierza.

Ale… no właśnie. Momentami było tego po prostu za dużo. Wątki pojawiają się szybko, bohaterowie dość ekspresowo odnajdują się w nowej rzeczywistości, a niektóre elementy aż prosiły się o większe rozwinięcie. Brakowało mi też trochę głębi i emocjonalnego „czegoś”, co zostałoby ze mną po odłożeniu książki.

Nie uważam jednak, żeby był to nieudany debiut. Wręcz przeciwnie - „Niechciane przeznaczenie” ma sporo mocnych stron, a przede wszystkim ogromny potencjał na kolejne tomy. Mam wrażenie, że autor stworzył fundament pod większe uniwersum i dopiero się rozkręca.

Nie jest idealnie, ale zdecydowanie było ciekawie i mam ochotę sprawdzić, co wydarzy się dalej.