Nadzieja jest kobietą po przejściach, która chociaż próbuje, nie do końca radzi sobie z codziennością. Już jako dziecko wiele przeszła, otaczała ją przemoc, strach i alkohol. Niestety w dorosłym życiu wcale nie jest lepiej. Chociaż pozornie udaje, że wszystko jest dobrze, w jej głowie jest chaos, ciągle towarzyszy jej lęk, mroczne myśli. Przy życiu trzyma ją tylko myśl o córce, a jednocześnie żałuje, że ją urodziła. Mieszka z partnerem, jednak nie jest to relacja dająca jej siłę w walce z codziennością.
Córka Nadziei również nie ma łatwo, przeżywa swoje traumy, z którymi tak naprawdę jest sama. Dziewczyna coraz mniej sobie z tym wszystkim radzi, czuje się coraz bardziej samotna, coraz mniej wie, jak sobie poradzić.
Dwa serca, które każdego dnia pękają od nowa. Czy uda się im znaleźć drogę do szczęścia? Czy Nadzieja pokona traumę? Czy jej związek będzie szczęśliwy? Czy córka kobiety poradzi sobie z problemami? Czy znajdzie wsparcie w matce? Jak potoczy się życie obu?

Ta książka była dla mnie bardzo emocjonalna. Czytając, czułam tyle emocji, że momentami musiałam ją odłożyć, aby przemyśleć to, o czym czytałam. To zdecydowanie nie jest pozycja dla osób wrażliwych, pełna bólu, smutku, pokazująca jak depresja potrafi niszczyć od środka, jak traumy potrafią zostawać z nami i niszczyć nas, jak człowiek potrafi udawać, że jest lepiej, niż jest naprawdę, ukrywać prawdziwe myśli, które są bardzo niebezpieczne.
Mnie się podobała, a historia, jaką w niej znalazłam, pozostanie ze mną na długi czas. To zdecydowanie nie jest książka, o której zapomina się chwilę po przeczytaniu. To pozycja, która zmusza czytelnika do refleksji.
Akcja wolniejsza, co uważam za zaletę tej pozycji. Książkę czytało się dość szybko. Dla mnie była to pozycja na jeden dzień, chociaż jak już wspomniałam, momentami musiałam przerwać czytanie na chwilę.

Bohaterowie zdecydowanie ciekawi, dobrze wykreowani, realistyczni, wywołujący emocje w czytelniku.

„Nadzieja” to książka, którą moim zdaniem warto przeczytać, przemyśleć, a później zastanowić się, czy nie mamy w swoim otoczeniu osób jak Nadzieja lub jej córka. Ze swojej strony polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

„Nadzieja” to nie jest lekka i łatwa książka. To taki typ , który rozdziera serce i zostawia po sobie ślad na długo po przeczytaniu ostatniej strony. Nie sa się o niej szybko zapomnieć. To przede wszystkim opowieść o bólu, który rodzi się w dzieciństwie, o traumach przenoszonych z pokolenia na pokolenie i o depresji, która odbiera człowiekowi siły do życia.
Los głównej bohaterki porusza do głębi. Z każdą stroną coraz mocniej czuć jej bezsilność, samotność i rozpacz. Chociaż też czasami miałam ochotę nią porządnie potrząsnąć i wykrzyczeć walcz!
Autorka w niezwykle szczery i odważny sposób pokazuje, jak wygląda życie osoby zmagającej się z depresją. Sprawy nie ułatwia trudne dzieciństwo, które od zawsze było naznaczone patologicznymi zachowaniami ze strony rodziców. Autorka nic tutaj nie upiększa. Wręcz przeciwnie, dostajemy brutalną prawdę, która momentami boli bardziej niż można się spodziewać.
To historia, która skłania do refleksji nad tym, jak ogromne znaczenie mają miłość i wsparcie i to zarówno w dzieciństwie, jak i w dorosłym życiu.
Autorka bardzo dosadnie próbuje uświadomić czytelnika, że depresja nie jest wyborem ani chwilowym smutkiem, lecz chorobą, z którą każdego dnia toczy się nierówną walkę.
Oprócz walki z depresją mamy również motyw prześladowania przez rówieśników i konsekwencji tego typu zachowań.
„Nadzieja” wywołuje wiele skrajnych emocji. Jest złość i bezradność, ale też smutek i mimo wszystko wiara, że może być dobrze.
Książka jest ciężka, momentami wręcz przytłaczająca, ale niezwykle potrzebna. Otwiera oczy na problem depresji. To jedna z tych historii, które nie tylko się czyta, ale przede wszystkim przeżywa. A ty? Odważysz się ją przeczytać?