Niektóre przedmioty pamiętają więcej niż ludzie

Nina od lat odnawia stare przedmioty. Wie, że każda rysa, każde pęknięcie i każdy ślad zużycia mają swoje znaczenie. To jednak nie tylko zasługa intuicji. Kiedy dotyka rzeczy, widzi obrazy z przeszłości ich właścicieli – urywki cudzych historii, wspomnienia zapisane w materii.

Gdy w jej pracowni pojawia się tajemniczy klient i oddaje przedmioty oznaczone wizytówką z inicjałami P.G.H., Nina od razu wyczuwa, że coś jest nie w porządku. Rzeczy, które trafiają w jej ręce, noszą ślady cierpienia i śmierci.

Każdy kolejny artefakt prowadzi ją bliżej prawdy o mężczyźnie, który za fasadą elegancji skrywa twarz bezwzględnego mordercy. Wizje stają się coraz bardziej brutalne, a granica między przeszłością a teraźniejszością zaczyna się zacierać. Wkrótce Nina odkrywa, że nie tylko obserwuje cudze koszmary – sama staje się częścią mrocznej gry…

Cofnęłam dłoń z blatu, jakbym dotknęła rozżarzonego żelaza. Bransoletka spoczywała nieruchomo, a jednak w jej chłodzie czułam jeszcze pulsujący ślad tamtej sceny. Znowu cień. Znowu kobieta. Znowu dłoń, która najpierw zabija, a potem zabiera.

Poczułam, że moje serce bije za szybko, jakby chciało wyrwać się z piersi. To nie były pojedyncze obrazy wyrwane z kontekstu. One układały się w powtarzalny rytm: laska, medalion, spinki, zegarek, teraz i bransoletka. Za każdym razem inna ofiara, lecz ten sam krok, ten sam cień, ta sama dłoń, która sięga po przedmiot.

On zbiera.