Książka Doroty Daraż „Filmowe obrazy schizofrenii” jest niezwykle interesującą i potrzebną próbą zmierzenia się z jednym z najbardziej zmitologizowanych tematów w kinie. Autorka stawia kluczowe pytanie: czy film pomaga zrozumieć schizofrenię, czy raczej utrwala uproszczenia i lęki obecne w zbiorowej wyobraźni.

Największą wartością publikacji jest jej interdyscyplinarność. Daraż łączy perspektywę filmoznawczą z wiedzą psychologiczną i psychiatryczną, dzięki czemu analizowane filmy funkcjonują nie tylko jako dzieła sztuki, lecz także jako nośniki znaczeń społecznych. Szczególnie ważne jest konsekwentne obalanie mitów, takich jak utożsamianie schizofrenii z rozdwojeniem jaźni czy automatyczne przypisywanie osobom chorym agresji.

Autorka porządkuje swoje rozważania wokół trzech obszarów: filmowych portretów osób chorujących, obrazów świata widzianego ich oczami oraz narracji ukazujących wpływ choroby na relacje rodzinne i społeczne. Takie ujęcie pozwala spojrzeć na kino jako narzędzie kształtujące empatię, ale też potencjalnie wzmacniające stygmatyzację. Szczególnie poruszające są analizy filmów próbujących oddać subiektywne doświadczenie psychozy poprzez obraz i dźwięk.

Lektura uświadamia, jak często twórcy filmowi sięgali po motyw „szaleństwa” w sposób uproszczony lub sensacyjny, zarówno w klasycznych produkcjach, jak i we współczesnym kinie popularnym. Jednocześnie Daraż pokazuje, że film potrafi opowiadać o schizofrenii z wrażliwością i odpowiedzialnością, także na gruncie polskiej kinematografii.

„Filmowe obrazy schizofrenii” to refleksyjna, mądra i inspirująca książka, która skłania do krytycznego oglądania filmów oraz do namysłu nad tym, jak obrazy kultury wpływają na postrzeganie chorób psychicznych i osób, które z nimi żyją.