Pochłonęłam książkę w jeden dzień. To historia rodzącego się dobra. Jestem ciekawa czy autor nie pisał czasem o sobie. Najbardziej zwróciłam uwagę na jeden fakt. Najpierw sądziłam że sednem książki jest pokazanie tegoż: każdy człowiek to jeden świat. Ale na końcu zrozumiałam już o co chodziło autorowi. Te ostanie zdania tłumaczą dokładnie. Jeden człowiek to jeden świat ale ten świat się zmienia kiedy napotykamy cudownych ludzi. Ja sama poznałam taką prawdę lata temu. Uderza jeszcze jedna rzecz. Ta opowieść to zwykłe, podkreślam ZWYKŁE, dobro. Mam swoje lata i wydaje mi się, że ludzie brzydzą się tym zwykłym dobrem. Dobro jest prozaiczne. Powiedzieć wnukowi jak bardzo się go kocha, albo powiedzieć matce ile dla nas znaczy, to coś wstydliwego. Może nawet przestarzałego? I właśnie takie myślenie jest niezdrowe. To zdziczenie obyczajów. Wspaniale, że ten autor rzucił stanowcze NIE. Nie pisał o sensacji, strzelaninach, przemocy. Napisał Pan o tym, czego się wstydzimy, a co nadaje sens naszemu życiu. Pomógł Pan czytelnikowi odnaleźć rytm serca świata w hałasie. Polecam każdemu kto ma pokłady czułości i intelekt.

Z wyrazami szacunku
Maria Jarosińska

Polecam wszystkim!
Historia bardzo ciekawa. Lekki humor, ale też głęboka refleksja nad moralnością, życiem i światem (takie przemyślenia egzystencjalne). Widać, że to nie miała być tylko wciągająca opowieść. Autorefleksja bohatera jest naprawdę świetna i daje do myślenia czytelnikowi.
Szczególnie spodobały mi się opisy. Niezwykle barwne . Opisy zapachów, chłodu, ciepła, kolorów… Prawie się to czuje, a trąci lekko poezją, co ma swój urok. Przyjemnie przekazuje wartości. Wstyd się przyznać, ale śmiałem się do rozpuku, a potem wzruszałem się, ale z uśmiechem, bo to było naprawdę piękne. Tak więc autorze! Oby tak dalej!

Mapy Ludzkich Serc urzekły mnie swoją prostodusznością. Jacek Ponikiewski pisze o dobrej stronie człowieka i świata i robi to w sposób pozbawiony kokieterii.
Widać, że autor umie używać słów i robić z nich różne ciekawe kompozycje. Opisy ciężkie, ale to nie zarzut. Widocznie takie powinny być. Trzeba się skupić, żeby zrozumieć niektóre metafory. Są naprawdę dobre.
Polecam każdemu, kto ma w sobie pewne pokłady czułości. Obawiam się, że inaczej nie będzie mógł się zestroić z książką.
A oto moje najważniejsze spostrzeżenia: Poczucie humoru miesza się z ważnymi sprawami i moralnością w ciekawy i lekki sposób. Również podoba mi się to jak autor rysuje całe krajobrazy i atmosferę. Dla mnie to słowo w tej książce zamienia się czasem w rękę malarza-marzyciela.

Bardzo ciekawa książka. Piękna opowieść o przyjaźni i odkupieniu złych uczynków. Dużo miejsca poświęcono Bogu. Podoba mi się to szczególnie, czyli osobie wierzącej. Ale myślę, że to książka dla każdego kto jest trochę otwarty na ludzi i świat. To dla osób wolnych od twardych skorup.
Polecam z całego serca!

Piękna opowieść! Naprawdę porusza duszę! I ten humor w stylu Dr. House;) Dużo ironii, humoru, tajemnicy i przede wszystkim zastanawiania się nad światem. Najbardziej spodobało mi się to, że cały czas czytelnik czuje ten stan rozliczenia, bo przecież bohater powieści wrócił z piekła po śmierci klinicznej, ale jego czas zbliża się do końca. Zaczęłam trochę sama rozmyślać nad wszystkim. Fajnie, bo książka po skończeniu zostaje w umyśle. Chętnie do niej wrócę. I jest happy end! Trochę przypomina mi się film „Ojciec”. Też dużo śmiechu, wzruszenia i piękno starości, bo przecież starość może być piękna! A ile można z niej się nauczyć;)

Nie tylko okładka świetna, ale i to co w środku. Jako osoba wierząca jestem zachwycona. Jednak to książka dla każdego. Intrygująca historia mimo niespecjalnie rozwiniętej fabuły. Naprawdę wciąga. Uderzyły mnie odwołania do filozofii. Raz nawet autor użył sartreowskiej teorii ludzkiego rozumu, ale wszystko łatwo i przyjemnie. Ogółem ta pozycja ma wielki plus za to, że jest lekka, żartobliwa, zrozumiała, ale przy tym mówi o rzeczach ciężkich. Dobrze zbalansowana można by powiedzieć.
D.Cis

Książka niezwykła. Miło się czyta. Sama fabuła interesująca. Dużo przemyśleń, które można zrozumieć bo są spójne i sensowne. Postacie rozmyte i niejednoznaczne (prócz Oscara). Dodaje to rzetelności scenariuszowi bo tak to w życiu wygląda. Udało się wydobyć magię z codzienności.

Polecam!

Śmierć jest niewątpliwie czymś nieuchronnym, od czego tak naprawdę nie ma ucieczki. Nawet jeśli wygrasz z nią bitwę, to w ostatecznym rozrachunku to i tak ona zostaje zwycięzcą całej wojny.

W swoim niespełna dwudziestoletnim życiu miałam okazję poznać osobę, która podobnie, jak główny bohater "Mapy ludzkich serc" przeżyła śmierć kliniczną. Z tego co słyszałam wynika, że to czy się z niej wyjdzie zależy tak naprawdę od samego człowieka. W takim wypadku to on podejmuje decyzję o swojej śmierci.

Jonathan Edward Beker od kilku lat przebywa w domu spokojnej starości. Całe dnie spędza siedząc na werandzie i obserwując "jagodowe wzgórze". Pewnego dnia jego rozmyślenia przerywa Oskar Fitzgerald - siedemnastoletni chłopiec cierpiący na progerię. Po kilku minutach rozmowy z generałem prosi go, by udostępnił mu mapę swojego serca. W swoim istnieniu nie zaznał bowiem wszystkich aspektów życia, które chciałby przed śmiercią poznać chociażby w teorii.

Z czasem mężczyźni stają się najlepszymi przyjaciółmi. Wspólnie postanawiają nieść pomoc osobom bezpośrednio związanym z domem opieki mieszczącym się przy Lake End Road. Z biegiem wydarzeń okazuje się, że siedemnastolatek ma bardzo dobry wpływ na swojego starszego kolegę, który od czasu ich znajomości zmienił się na lepsze. Efektywnie zaczął wierzyć w fakt, iż jego życiowe błędy mogą zostać mu odpuszczone...


"Mapy ludzkich serc" to książka, którą moim zdaniem powinien przeczytać każdy. Być może nie posiada ona zbyt dynamicznej akcji i w wielu momentach porusza tematy religijne, jednak można się z niej wiele nauczyć. Moim zdaniem Jacek Ponikiewski jest rewelacyjnym pisarzem i mam nadzieję, że w przyszłości będę jeszcze miała okazję przeczytać któreś z jego dzieł.